The man smiled. It was a slow, deliberate smile, much like the one of a fallen angel.

“No. I would have her be their undoing”.

He gathered his cloak around him and stepped out of the child’s bedroom. The Contessa followed him. He led her to a large room built of marble and gold and she lied down to the cushioned sofa. He approached the fireplace and stood there for a long time, his back turned to her. Bright light spilled down the mass of his auburn hair, but his face was in the dark and she couldn’t make out his features. There was no need, though; she already knew his face by heart. She looked at the large portrait, hanging above the fireplace. It was Alessandro’s masterpiece and it summed up his nature better than any poem or ballad ever written about him. He seemed cold in that picture. Detached. And almost unbearably beautiful. He was naked, his skin gleaming like wet marble, and his blue eyes blazing like a tempest. He had wings, a pair of goldish, feathery wings. But his wings were on fire and his mouth was half-open in a scream of agony.

“You’re crying”, he said softly, almost indifferently.

She hadn’t even noticed.

“Why are you doing, this, Alessandro”?

“You know why. For vengeance”.

“But this child…this poor child…don’t tell me you’re so far gone that you don’t even feel the slightest remorse for what you plan to do with her”.

He turned around, then, and stared at her for a long moment.

“Many would kill to trade places with her. Being adopted by a noble, brought up in luxury, studying with the best tutors of our age…point me one orphan who would consider this fate unfortunate”.

“She will lose her eternal soul! She will burn in the pits of Hell”! the Contessa protested.

But Alessandro just laughed.

“Nothing is eternal. And we are all sinners, my dearest. We are all going to burn”.

She felt tired, all of the sudden. She got up and left the room without a word. Alessandro stood there for a while, then returned to the child’s bedroom.

It wouldn’t be an overstatement to say that my life began the day Alessandro took me away from the monastery. I was five, maybe six, and all I could recall from my life with the nuns were the constant beatings. It didn’t matter whether I was disobeying or not, it didn’t matter whether I was being a good girl or not. Too much beauty was offensive to the Lord, or so the nuns said.

Alessandro, though…Alessandro was nothing like the nuns. He was beautiful and sad and his voice sounded like rain falling on leaves. His villa was twice as big as the church and much brighter. Alessandro loved light. The villa had a hundred windows of plain and painted glass and, during the day, it was as warm as heaven must have been.

I was happy. I had the best tutors and I was an eager student. History, philosophy, rhetorics, manners of the court, politics, even fighting. All he could squeeze into the few hours of his precious daylight, Alessandro would have me learn. Then, at night, he would talk to me about art and religion, or he would ask me to attend a gathering of his friends. The Contessa was a frequent guest. Sometimes I would catch her looking at me with what seemed like pity or sorrow. But I never paid much attention.

When I turned twelve, Alessandro gave me a gift. A new teacher. Francesca Giacomelli was a famed beauty in her youth and the greatest courtesan Venice had ever seen. I didn’t understand, at first, but Alessandro asked me to pay special attention to this particular class and whatever Alessandro asked, I did. I can’t really say whether I was in love with him or whether my loyalty was due to the fact that he was the only family I had ever known. It matters not.

Francesca proved to be a rather interesting person. She was educated and smart and charming. And she was proud of being who she was.

“Life is too short to spend it locked up in a room afraid of doing anything because God might punish you. It is short whether you live twenty years or a hundred. It is short and we only get one. I almost died once. So, trust me when I tell you that existing here, in this place and in this time…simply…being…is a gift. A gift, child, and you should not waste it with prayer and remorse. Do you really think God will punish whores and thieves when there is true evil in this world? I doubt it, little one, I really doubt it. So why should we spend our precious time on earth torturing ourselves about right and wrong, about morality and faith while life leaves us behind? When they offer you an apple, you eat it. Why then should you not make the most of your life”?

For three years she taught me and when there was nothing left to teach me, she wished me luck and kissed me goodbye. Then, Alessandro explained to me why he insisted on me learning the arts of the bedchamber as well as those of the court.

The story went way back, before I was even born. Alessandro was a noble and a prominent painter and the son of the Doge of Venice was his lover. When Domenico Contarini fell ill, many thought that he would be followed by his son, Valerius. But some of the noble houses had other ideas and Valerius was murdered. Alessandro mourned for a long time and for a long time he tried to bring the murderers to justice. That proved to be impossible, though, and that was when I got into the picture.

“To find a child, raise it to love me above all, teach her all I knew and even some things I didn’t know…and then unleash it and let it destroy the houses from within, using secrets whispered during lovemaking and knives in the dark. So here is the question, my dearest. Do you love me above all”?

I did. Of course I did. And I did become his knife in the dark and I did help him bring down some of the houses. But as all things, this too came to an end. One night I came back from an afternoon spent with one of my lovers, and Alessandro was gone. There was blood everywhere and all the servants and the guards were dead, but Alessandro was nowhere to be found. After some months he was proclaimed dead and I found out that he had left everything to me. It was a small compensation for what I had lost.

One day, I was sitting near the fireplace and, suddenly, my eyes fell to his picture, the one portraying him as a fallen angel with burning wings. And the light glimmered on his hair and on his eyes and he looked so vivid that, for a moment, I almost thought he was alive. That day, I cried myself to sleep and when I woke up I knew what I had to do. I was Raffaella Del Vasto, daughter of Alessandro Del Vasto. I had to avenge my father.

And I want to go home

Its candle burns so low

Yet with blood-red glow

I feel the crowd pressing hard all around me, so hard I can almost hear their separate heartbeats. Like synchronized war drums; they call to me. I smell their sweat and the tang of aromatic smoke and wrapped in my own personal cocoon, I sing my memories to them. I sing for them, for the desperate children of man. And I sing for us, for the wicked and the lifeless and the cold.

The first thing I remember is Father throwing me up in the air and catching me. I was laughing, though Mother yelled at him, begged him to let me down, afraid that he would drop me. But he never did. But Father went on and killed himself and left Mother and me all alone. Mother was not a bad person. But she couldn’t bear being alone and, apparently, she didn’t consider me much of a company. So she turned to her ex-boyfriend (the one before Father) and soon enough he had moved in with us.

Alec was mostly okay, but he did have this really bad luck. You see, people used to accidentally fall on his fists. A lot. People like Mother.  He wouldn’t hurt me though. I was merchandise and, as every single salesman knows, merchandise must not be harmed.

I didn’t understand much back then. I didn’t know the meaning of words such as “pervert” or “pedophile”. Neither did I knew that those men he brought home with him were not friends, that what they did with me was not a game and that keeping it a secret didn’t make me cooler than the rest of the children at my school. And I sure as hell didn’t know that the white powdery thing that Alec cooked in his spoon was not sugar. All I knew was that it was a special kind of sugar and I wasn’t supposed to touch it. But then again, there might have been some truth in that.

All is still, all is cold

And I’ll never grow old

I tremble and cry

Yet I cannot die

I did found out, though. Eventually. And I did understand. I was about fifteen when they said that Mother had something inside her, eating its way out of her body. Cancer, they said. She was going to die, they said. An unprecedented fear gripped my heart with taloned fingers and would not let go. By then, I had realized that the only reason I kept living in that dump was because of Mother. What would become of me if she were gone? So I gathered my few possessions and hitchhiked my way out of there, paying for gas in the only way I knew.

Finally, I got picked up by a band and found myself in London. I hooked up with the drummer. She was a cold-hearted, goth bitch, but pretty as sin and just as hurtful. The singer was her ex and she wanted to fuck him over real bad, so she just used me to get her wish to come true. I didn’t care much. I was a better singer than him either way.

It was the eighties and everyone was goth. We listened to Bauhaus and Sisters of Mercy, we shot drugs and drank absinthe, we wrote ominous songs about death and we wanted to be vampires. We read cheap paperbacks and fucked boys and girls equally. And we were old, oh, so old. We were ancient souls in teenage bodies. Or so we thought.

I feel so much pain

I’ve forgotten my name

For all the people I’ve known

Now I feel so alone

One night we had this gig and I noticed three guys checking me out. I smiled a smile full of innocent lust and promises. It was the special kind of smile that Evlynia –the drummer- had taught me. The one we used to trick people’s money away from them. They asked me to go with them and I did. They were young and pale and beautiful. Would anyone in their right minds have said no?

Next thing I knew, I was locked in a dark room, naked and bleeding all over the place. My left foot was chained somewhere and, no matter how loud I screamed, no one seemed to hear me. They were back and not without company. I don’t think I can remember all that they did to me. They raped me and burned me and forced me to eat insects and beat me until my bones cracked. And then they took me to a place near the sea to kill me.

There is some truth in the urban legend claiming that people in dire situations find themselves armed with inhuman strength. My vision turned red and I completely lost it. I didn’t want to die. I didn’t mind being tortured, for torture I could survive. But who can survive death?

Somehow I got hold of something sharp, maybe a piece of wood or a shard of glass. And when I came to my senses they were all dead and I was covered in blood. Shaking, I managed to somehow get to the main road. Someone stopped, picked me up, took me to the hospital. I can’t remember his name, but I remember that he had a very distinctive tattoo on the side of his neck. It was a man with a dog’s head, holding an ankh. Anubis, the Egyptian god of the dead, as I would learn later on. Isn’t it funny how I can’t remember his name but I can recall his tattoo in perfect detail?

The fire is so hot

Though alive still, I rot

I can’t remember the sky

And I’m too broken to fly

I wasn’t charged, though I was hospitalized for a year or so. I’m not sure why. I felt rather fine. Considering how I’d been tortured and raped for forty-four days and all. But, hey, what the heck, at least I didn’t have to worry about food and finding a place to crush.

When they let me out, I felt like a newborn baby. I didn’t know anyone, the band was nowhere to be found and I didn’t even look like a goth anymore. So I went back to the beginning and whored my way into a crappy apartment. I got a dye job and read tons of books that lied on my floor. And then I got a tattoo: the eye of Horus, under my left own. And after that came the wardrobe and one day I was ready to hit the goth scene again.

Finding a new band wasn’t hard. Though the fact that we were actually good surprised me. I was eighteen at the time and cold as ice. What I’d been through had made me tough and suspicious. Instead of my old open-hearted approach towards the crowd, now I had this detached and calculative attitude which, for some perverse reason, seemed to them far more attractive.

Chained so close to death’s door

It’s now day forty-four

Yet my bonds keep me here

Tied with lingering fear

We became a local hit in London. We even got a record deal, though we never did manage to record our songs. Because one night some strangers came to the club we used to play and they killed everyone. Myself included.

I lied there dead, in my own blood and the blood of others, not quite sure of what had happened. Until I awoke and the Hunger took me. Those first days are still a bit foggy. Mostly, I was hiding during the day, killing during the night, lost to the Beast. Until Emile found me and took me under his wing. He explained everything to me and he was the one to introduce me to other vampires in town. Emile is very old and very cruel but he is a generous mentor and a gifted lover, so I don’t really care much about the rest.

For no one will hear me

Though many are near me

All are deaf in this world

And they won’t speak a word

Bright the light of hope

Over my new home

And the breeze of tomorrow

Blows away my sorrow.

We left London a couple of years ago and bought a club in the U.,S., got connected with the Sabbat here. I’m still singing, obviously. If there’s one thing I’ve learned about people – living and dead alike- is that you better kill them before they kill you. And if there’s one thing I’ve learned about the world is that it’s a dark and twisted place, worse than a serial killer’s blood-hungry fantasies.

]]> http://dachrons.wordpress.com/2011/05/13/a-thorn-of-blood-an-alexandria-bloodthorn-tale/feed/ 0 elgalla http://dachrons.wordpress.com/2010/03/26/spoken-and-forgotten-m/ http://dachrons.wordpress.com/2010/03/26/spoken-and-forgotten-m/#comments Fri, 26 Mar 2010 05:11:07 +0000 RaZzMaTaZz http://dachrons.wordpress.com/?p=93 ]]> Χαίρομαι που το ταξίδι σου στη νύχτα ήταν τόσο σύντομο. Είσαι υπερβολικά αγνός για ένα τέτοιο πεπρωμένο. Μην κοιτάς εμένα -εγώ γεννήθηκα για να το εκπληρώσω. Αν και τα θνητά μου χρόνια ξεπερνάνε όσα ζω στο σκοτάδι –ναι, δεν είμαι χιλίων ετών όπως ίσως φαντάστηκες, ούτε μεταμορφώνομαι σε νυχτερίδα όταν τσαντίζομαι– ανέκαθεν ένιωθα ότι ανήκα αλλού. Έτσι, όταν ο πραγματικός Πατέρας μου με πλησίασε, ήμουν ήδη έτοιμη να περάσω στην άλλη πλευρά. Αν ψάξεις, μπορείς εύκολα να βρεις άτομα που με γνώριζαν ως θνητή. Ως γειτόνισσα, συμφοιτήτρια, θαμώνα σε μπαρ… κάποια με τη δική μου εμφάνιση δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη, έτσι δεν είναι; Όμως δεν θα είχε νόημα κάτι τέτοιο. Και πρέπει να νιώθεις τυχερός που το ταξίδι σου στη νύχτα ήταν σύντομο για έναν ακόμα λογο. Κατάφερες να επανορθώσεις για το κακό που έκανες. Οι φίλοι σου υποθέτω πως ζουν ακόμα, σωστά; Δυστυχώς, δεν μπορώ να πω με σιγουριά το ίδιο και για τους δικούς μου. Όχι.. δε θέλω να μιλήσω άλλο γι’ αυτό… έχει να κάνει με τον καθρέφτη που σου ανέφερα.. και ένα λάθος μόνο δικό μου.

Πρέπει να σε αφήσω τώρα, αδελφέ. Θα σου δώσω όμως μια τελευταία συμβουλή.. Σταμάτα να υποτιμάς τους εχθρούς σου. Όσο ισχυρός ή αδύναμος κι αν μοιάζει κάποιος, πάντα έχει κάποιον στο πλάι του, κρυμμένο στις σκιές, για να σε αιφνιδιάσει όταν εσύ θα κοιτάς αλλού. Ποτέ κανείς δεν περπατά μόνος του σ’ αυτόν τον κόσμο –ούτε καν οι τρελοί και τα σκυλιά.

“Μην υποτιμάς τη νοημοσύνη μου. Μην το παρουσιάζεις σαν να έχω επιλογή“
…
“Πρόσεξε τι εύχεσαι, Τζόνι μπόι. Τέτοιες ευχές τείνουν να πραγματοποιούνται“
…
“Πολύ καλά λοιπόν. Αν είσαι σίγουρος οτι αυτό μονάχα θα σε ικανοποιήσει, γεννηθήτω το θέλημά σου“

Η Νατάλια επέστρεψε στο δωμάτιο και η Σάρα κατάλαβε πως κάτι είχε συμβεί. Δε χρειάστηκε να δει το βλέμμα Της, που έμοιαζε να συγκεντρώνεται σε οτιδήποτε υπήρχε στο χώρο εκτός από εκείνη, για να το καταλάβει. Αρκούσε η φωνή Της.

“Μάζεψε τα πράγματά σου. Σε μια ώρα πετάς για Ελλάδα”

Και τότε ο κόσμος της γκρεμίστηκε σε χίλια κομμάτια.

Η Σάρα προσπαθούσε να πνίξει τα δάκρυά της ενώ έριχνε μέσα σε μια ανοιχτή βαλίτσα κυριολεκτικά ο,τι έβρισκε μπροστά της, γιατί έμαθε ποιος ήταν τελικά στην άλλη άκρη της γραμμής. Τζόναθαν Ρομέρο. A Toreador, a budding businessman and a bastard extraordinaire. Η Νατάλια τον είχε συναντήσει μόνο δυο φορές, αλλά ήταν υπεραρκετές για να σφραγίσουν μια σχέση αμοιβαίου μίσους. Για την πρώτη συνάντηση δεν της είχε πει απολύτως τίποτα και η Σάρα φυσικά δεν τόλμησε ποτέ να Την πιέσει για λεπτομέρειες. Για τη δεύτερη, όμως, της είχε μιλήσει αρκετές φορές. Ήταν αρχές του 1967 και Kindred απ’ όλη την Ευρώπη, πνιγμένα στις διχόνοιες τους, προσπάθησαν να αναστυλώσουν την Camarilla στην Αθήνα. Απέτυχαν, και κάποιος έπρεπε να πάρει το φταίξιμο. Η Νατάλια και κάποιοι άλλοι βρέθηκαν στην απέναντι όχθη. Σε αντίθεση με τους υπόλοιπους, Εκείνη επέλεξε να συμβιβαστεί, γνωρίζοντας πολύ καλα οτι αργά ή γρήγορα ο Τζόναθαν θα επέστρεφε για να της ζητήσει… οτιδήποτε επιθυμούσε. Όπως και έγινε. Επέστρεψε, ζητώντας ολόκληρο το επιχειρηματικό κομμάτι που χειριζόταν Εκείνη στον ελλαδικό χώρο, ένα σεβαστό χρηματικό ποσο… και τη Σάρα.

Μόλις το ρολόι σήμανε τρεις, η Νατάλια σηκώθηκε από τον καναπέ -όπου καθόταν και παρατηρούσε αμίλητη τις μάταιες προσπάθειες της Σάρα να πακετάρει- και με μια αστραπιαία κινηση έκλεισε τη βαλίτσα. Άκρες από πουκάμισα και εσώρουχα εξείχαν κωμικά ολόγυρα.

“Ήρθε η ώρα. Φύγε, Σάρα, ο οδηγός περιμένει”

“Δεν μπορώ να σ’ αφήσω”

Τα δάκρυα που τόση ώρα συγκρατούσε, κύλησαν βροχή στα μάγουλά της.

“Πρέπει και θα το κάνεις. Μη φοβάσαι. Σε δίδαξα καλά όλα αυτά τα χρόνια. Φρόντισε να μη με απογοητεύσεις -και πάνω απ’ όλα, να μην απογοητεύσεις τον εαυτό σου”

“Μα εγώ…”

“Φύγε”

Δεν γινόταν να την παρακούσει. Σέρνοντας αξιοθρήνητα τη βαλίτσα, κατέβηκε τα σκαλιά και μπήκε στο αμάξι χωρίς να κοιτάξει πίσω της. Τόλμησε μονάχα ένα τελευταίο βλέμμα όταν είχαν ήδη απομακρυνθεί. Η Αγία Πετρούπολη, χιονισμένη και τέλεια, άστραφτε στο φεγγαρόφωτο. Η Σάρα αναρωτήθηκε αν θα ξανάβλεπε ποτέ τη γυναίκα που αγάπησε περισσότερο κι απ’ τη ζωή την ίδια, και αμέσως κατάλαβε πως αυτή ήταν μια απάντηση που δε μπορούσε να δώσει. Κόλλησε στο τζάμι κλαίγοντας σιωπηλά, ενώ τα φώτα του αεροδρομίου αχνοφαίνονταν στον ορίζοντα.

-to be continued-

Το 1822, ο Λόρδος, επηρεασμένος από το κύμα φιλελληνισμού που διέπνεε τα σαλόνια της Ευρώπης, αποφάσισε να κατέβει στην Ελλάδα για να συμβάλλει έμπρακτα στον εκεί αγώνα. Η Ivory τον ακολούθησε, βλέποντας το εγχείρημα περισσότερο σαν εκδρομή παρά σαν υπηρεσία ενός δίκαιου σκοπού. Άλλωστε ας μην ξεχνάμε ότι, αν και είχε αναλάβει πλήρως το ρόλο της Λαίδης και της συζύγου, ήταν μονάχα 17 χρονών.

Οι μήνες έγιναν χρόνια και η αρχική αποστροφή της Ivory για την «απολίτιστη χώρα» που κατέληξαν, μετατράπηκε σε αγάπη και ειλικρινές ενδιαφέρον για τον τόπο και τους ανθρώπους του. Μιας και ο Λόρδος έλειπε από το σπίτι σχεδόν συνέχεια, η Ivory περνούσε τον περισσότερο καιρό μόνη της. Αυτό την ώθησε να ξεπεράσει τις προκαταλήψεις της και να αποκτήσει, με τον καιρό, στενή σχέση με το υπηρετικό προσωπικό του σπιτιού τους. Έμαθε ελληνικά, διάβασε ιστορία και μελέτησε την κουλτούρα του τόπου. Τα βράδια που επέστρεφε ο Λόρδος, της μιλούσε με ενθουσιασμό για τον αγώνα των Ελλήνων ενάντια στη σκλαβιά. Αυτό, μαζί με τις διηγήσεις των υπηρετών και τις φήμες που ακούγονταν κάθε μέρα, έδωσαν στην Ivory ένα νέο ιδανικό, ένα ιδανικό που μέσα στη φλεγματική και αποστειρωμένη από τυπικότητα Αγγλική κοινωνία δεν είχε δει ποτέ της. Την έννοια της ενότητας και της αλληλεγγύης, και για πρώτη φορά κατάλαβε τι ήθελαν να πουν οι ομοεθνείς της με την παροιμία “Birds of a feather flock together”.

Το 1829 πέθανε ο μοναχογιός της, σε ηλικία τριών ετών. Αυτό τσάκισε την Ivory. Για μήνες αρνιόταν να βγει από το σπίτι και είχε γίνει σκιά του εαυτού της. Οι σχέσεις της με τον Λόρδο χειροτέρευαν μέρα με την ημέρα. Εκείνος πίστευε πως ο καλύτερος τρόπος για να ξεπεράσουν την απώλεια θα ήταν να κάνουν άλλο παιδί. Όμως η Ivory δεν άντεχε ούτε το άγγιγμά του. Το μόνο που την κράτησε απ’ το να χάσει τα λογικά της ήταν οι φίλες που στο μεταξύ είχε αποκτήσει, γυναίκες απλοϊκές, χωριάτισσες, που όμως είχαν χάσει κι εκείνες παιδιά και συσπειρώθηκαν γύρω της, γνωρίζοντας από πρώτο χέρι τι περνούσε.

Ένα χρόνο μετά, ο Λόρδος αρρώστησε και πέθανε. Στις τελευταίες του στιγμές πρόλαβε να πει στην Ivory ότι την αγαπούσε, να ακούσει τη συγγνώμη της για τον τελευταίο χρόνο, να τη δεχτεί κι έπειτα να ξεψυχήσει ήρεμος. Εκείνη του έκλεισε τα μάτια και έγειρε στην καρέκλα κλαίγοντας. Τους λυγμούς της όμως διέκοψε ένας ήχος –σαν κάποιος να περπατούσε έξω από το περβάζι. Κοίταξε τον ιερέα και τον γιατρό που στέκονταν δίπλα στον νεκρό, αλλά κανείς δεν φάνηκε να είχε ακούσει τίποτα. Προς στιγμή αναστατώθηκε –γιατί ο ήχος δεν της ήταν ξένος. Αντίθετα, έμοιαζε υπερβολικά οικείος. Λες και τον είχε ξανακούσει πολλές φορές, σε κάθε περβάζι του σπιτιού. Με ένα βλέμμα όμως στον νεκρό άντρα της ξέχασε κάθε παρόμοια σκέψη και η θλίψη την παρέλυσε, για μια ακόμη φορά.

Τις επόμενες μέρες πλήθος κόσμου πέρασε από το σπίτι, Έλληνες και ξένοι. Ο Λόρδος ήταν αγαπητός σε πολλούς και πολλοί ήταν εκείνοι που θρήνησαν ειλικρινά τον θάνατό του. Ένας από τους επισκέπτες ήταν και ο Δούκας Tristan. Η Ivory τον είχε ξαναδεί κάποιες φορές στο σπίτι, περισσότερο τα χρόνια όπου ο άντρας της κανόνιζε οικονομικές βοήθειες ή εισαγωγή προμηθειών, και τους είχε ακούσει πολλές φορές να μιλούν δυνατά από τη βιβλιοθήκη. Την είχε παραξενέψει αυτό τότε, γιατί ο Λόρδος δεν φώναζε σχεδόν ποτέ. Όμως δεν άργησε να εντυπωσιαστεί από τον Δούκα και να νιώσει μια παράξενη έλξη προς το πρόσωπό του. Κι αν όχι ακριβώς έλξη, τότε σεβασμό –κάτι που η Ivory είχε νιώσει ελάχιστες φορές μέχρι τότε.

Μετά την κηδεία, η Ivory αποφάσισε ότι δεν υπήρχε λόγος να μείνει στην Ελλάδα. Άλλωστε, η περιουσία του συζύγου της στην Αγγλία χρειαζόταν έλεγχο από κοντά. Θα μπορούσε πάντα να στέλνει βοήθεια από εκεί στην Ελλάδα, εάν χρειαζόταν. Λίγες μέρες προτού εγκαταλείψει για πάντα τη χώρα στην οποία έμαθε τι σημαίνει ζωή, ο Tristan ήρθε να την επισκεφτεί. Ήταν το βράδυ όπου το υπηρετικό προσωπικό είχε άδεια και η καμαριέρα της βρισκόταν στο κρεβάτι με πυρετό, οπότε απολογήθηκε στον Δούκα για την κακή φιλοξενία και έτρεξε να φτιάξει τσάι.

«Κάθισε, Ivory», της είπε τότε, κι εκείνη ένιωσε ότι δεν μπορούσε παρά να υπακούσει.

«Με έχεις εντυπωσιάσει αρκετά, ξέρεις. Αυτή η ικανότητα προσαρμογής σου στις καταστάσεις… ω, είναι σίγουρα σπάνια»

Η Ivory κοκκίνισε. «Δεν είναι..» ξεκίνησε να λέει.

«Πάντα σεμνή και πάντα συγκροτημένη. Ναι, ο αγαπητός Constantine δε θα μπορούσε να είχε διαλέξει καλύτερη σύντροφο. Άλλες, καλή μου, δε θα άντεχαν ούτε δυο μήνες εδώ. Ενώ εσύ –έχασες το παιδί σου, τον άντρα σου, έχασες ο,τι ήξερες σαν ζωή.. κι όμως επέμεινες. Κι επιπλέον», συνέχισε, «έμαθες μια απ’ τις βασικές αλήθειες που κινούν τον κόσμο μας. Ότι όλα –όλα– είναι αντιθέσεις, και όσο πιο έντονες είναι αυτές, τόσο καλύτερα μπορούμε να δούμε τι κρύβεται από πίσω τους.. τι πραγματικά κρύβεται από πίσω τους…»

Τον κοίταξε ερωτηματικά κι ευχήθηκε να είχε λίγο τσάι μπροστά της, κάτι για να σπάσει την αμηχανία που της προκαλούσαν τα λόγια του.

«Μην εκπλήσσεσαι. Σου λέω απλά την αλήθεια, μ’ έναν τρόπο που ίσως δεν σου την έχει πει κανείς ποτέ. Τον σύζυγό σου δεν τον διάλεξες. Στην αρχή ούτε που τον ήθελες. Πόσο ήταν τότε –είχε την ίδια ηλικία με τον παππού σου, νομίζω»

«Ήταν μεγαλύτερος» ψιθύρισε η Ivory

«Κι όμως τον αγάπησες και στάθηκες πλάι του. Όπως έκανες και με τους Έλληνες και τη χώρα τους –τους απολίτιστους, τους βουτηγμένους στο φολκλόρ και τις δεισιδαιμονίες. Δέθηκες και με τον άγριο σκοπό τους για ελευθερία -εσύ, η Λαίδη Ρεν του Λέστερ, που προσευχόσουν πρώτα στο στέμμα και μετά στο Θεό.»

Τα λόγια του την έκαναν να παγώσει στη θέση της. Προσπάθησε να πάρει το βλέμμα της από το σκαμμένο του πρόσωπο και τα μάτια που έμοιαζαν να λάμπουν στο σκοτάδι –προσπάθησε, αλλά δεν τα κατάφερε. Κι εκείνος συνέχισε, χαμογελώντας ολοένα και περισσότερο πλατιά. Ολοένα και περισσότερο αινιγματικά.

“You, my dear, managed to read between the lines. Isn’t that a saying worth living for?”

Μόλις ο Tristan ξεστόμισε τη λέξη «παροιμία», στο μυαλό της ήρθε μια άλλη. Αυτή που την έκανε να καταλάβει και να σεβαστεί έναν αγώνα που δεν ήταν δικός της.

“Birds of a feather flock together…” άρθρωσε χωρίς να το καταλάβει.

«Εξαίσια, αγαπητή μου. Εξαίσια. Όμως αρκετά μιλήσαμε. Τώρα, σε παρακαλώ, θέλω να σκεφτείς τον γιό σου, που κοιμάται και ονειρεύεται τη ζεστή αγκαλιά της μητέρας που τόσο νωρίς στερήθηκε. Τον γιό σου που είναι ευτυχισμένος εκεί που βρίσκεται, γιατί τίποτα δεν μπορεί να τον ξυπνήσει. Σκέψου τον καλά και προσπάθησε να μείνεις σιωπηλή. Γιατί, καλή μου Ivory, αν φωνάξεις τώρα, η κραυγή σου θα είναι τόσο δυνατή που θα περάσει το φράγμα των ζωντανών και θα ξυπνήσει το γιό σου από τον ύπνο του. Γι’ αυτό προσπάθησε. Για κείνον και για σένα –για να μην γκρεμίσεις ο,τι έφτιαξες με τόσο κόπο»

Η Ivory δεν πρόλαβε να απορήσει. Απλά υπάκουσε και μάζεψε όλες της τις δυνάμεις, καθώς ο Tristan απέναντί της μεταλλασσόταν σε κάτι που δεν έβρισκε λόγια να περιγράψει. Δάγκωσε τα χείλη της κι ένιωσε το στομάχι της ν’ ανακατεύεται. Κατάπιε νευρικά και συνέχισε να τον κοιτάζει. Όχι, δεν θα φώναζε. Δεν ήταν –μόνο– η σκέψη του γιου της που της έδινε θάρρος, αλλά η πίστη που κατάφεραν να ξυπνήσουν μέσα της τα λόγια του Tristan –πως κάθε τι έχει πολλές όψεις, κι αν δεν δει κανείς τις περισσότερο ακραίες και διαφορετικές, τότε δεν πρόκειται να δει και όσα κρύβονται πίσω απ’ αυτές.

Το πλάσμα που κάποτε ήταν ο Tristan χαμογέλασε.

“My fair lady… are you ready to live forever?”

Η Ivory ένευσε καταφατικά, έπιασε το χέρι του και το δωμάτιο σκοτείνιασε και γέμισε λάμψεις ταυτόχρονα. Πως ήταν αυτό δυνατό, δεν μπορούσε να ξέρει. Ήξερε όμως ότι σύμβαινε –γιατί το ίδιο ακριβώς συναίσθημα γέμιζε κι εκείνη.

Φως και σκοτάδι. Αποστροφή και έλξη. Ζωή και θάνατος. Κρυμμένα νοήματα ενός ακόμα κόσμου. Ενός τελείως διαφορετικού κόσμου.

Ναι. Οτιδήποτε κι αν ερχόταν –τώρα πια, ήταν έτοιμη.

Αθήνα

Πίσω στην Αθήνα, λοιπόν. Πίσω στην Αθήνα και το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να επισκεφθώ το haven μου για να ανακαλύψω τι σχεδίαζε ο Rahko και ποιος ήταν ο σκοπός του. Δεν ήταν εκεί. Τον περίμενα. Τον είδα με το Stone. Ήταν στο White Rabbit. Τον είδα να φεύγει και να έρχεται προς τα εδώ. Δεν είχε περάσει πολλή ώρα όταν μπήκε μέσα στο σπίτι. Το περιεργαζόταν. Στεκόμουν πίσω του, κρυμμένη στις σκιές.

- Γεια σου, Rahko. Με έψαχνες.

Στράφηκε προς το μέρος μου. Ήταν σε άσχημη κατάσταση.

- Ναι. Και σε βρήκα. Το ήξερα ότι θα έρθεις. Ένα θέλω να μου πεις…για ποιο λόγο με δημιούργησες; Ήθελες να παίξεις;

Ένα τρίτο μάτι άνοιξε στο μέτωπό του. Αυτό με τάραξε λίγο, αλλά κατάφερα να το κρύψω.

- Speak, God damn you!

Κούνησα το κεφάλι μου αρνητικά, κοιτώντας τον με κάποια θλίψη.

- Δεν παίζω με τους άλλους…ποτέ. Έπρεπε να δημιουργηθείς. Έπρεπε να έχω κάποιον μέσα στο Sabbat. Και…μη με κατηγορείς για τίποτα, Rahko…εγώ ήμουν εδώ και δεν είχα κανένα σκοπό να σε αφήσω να πορευτείς μόνος σου στη νύχτα…εσύ σηκώθηκες και πήγες στη Θεσσαλονίκη. Δεν περιμένω να καταλάβεις, αλλά…η Alice δεν ήταν ψεύτικη…ήταν η εσωτερική μου φωνή, αν αυτό σου λέει κάτι. Και είχε αρχίσει να παίρνει τον έλεγχο.

- Και τελικά με παράτησες…δεν με έψαξες..

- Επέλεξες έναν δρόμο, Rahko…ήμουν εδώ. Έφυγες. Δεν μπορούσα να σε αναζητήσω, μου συνέβησαν πολύ άσχημα πράγματα…και δεν μπορούσα να πάρω το ρίσκο να μάθει η Camarilla ότι η Alice κι εγώ είμαστε το ίδιο πρόσωπο. Ποτέ δεν σε παράτησα…μη με κατηγορείς άδικα. Μόνος σου έφυγες. Κι εγώ δεν κράτησα ποτέ κανέναν κοντά μου παρά τη θέλησή του. Ο δρόμος που διάλεξες…το ότι είσαι εδώ τώρα…το αν θα μείνεις ή αν θα φύγεις…αυτά εξαρτώνται από σένα. Εγώ είμαι εδώ. τι θέλεις να κάνεις μαζί μου, λοιπόν;

- Να σε σκοτώσω.

Κάγχασα.

- Αν το ήθελες αυτό θα το είχες προσπαθήσει ήδη. Πες μου πως απέκτησες το τρίτο σου μάτι.

- Ένας από την Camarilla ήρθε ένα βράδυ και μου έδειξε το λαιμό του. Δεν έγινε μάχη, δεν έγινε τίποτα. Απλά ήταν εκεί. Και τον δάγκωσα.

Παραπάτησα ελαφρά και τον κοίταξα σοκαρισμένη, προσπαθώντας να συγκρατήσω τα δάκρυα που ήταν έτοιμα να ξεχυθούν.

- Πώς έμοιαζε;

- Με άγγελο…και με δαίμονα συγχρόνως.

- Όχι τον Nebula…όχι τον Nebula…

- Ναι…αυτό ήταν το όνομά του.

Έπεσα στα γόνατα κι έκρυψα το πρόσωπό μου στα χέρια μου. Δάκρυα κυλούσαν ανάμεσα στα δάχτυλά μου και για πρώτη φορά μπορούσα να αισθανθώ ότι ήταν φτιαγμένα από αίμα.

- Όχι τον Nebula…όχι τον Nebula, συνέχισα να μουρμουρίζω σαν χαμένη.

- Δεν νομίζω να σε ενδιαφέρει πια αυτός. Δεν βρίσκεται πια μαζί μας. Εκτός…

Έκανε μια μικρή παύση.

- Catein…μικρή μου…Catein…

Ανασήκωσα το βλέμμα μου και τον κοίταξα έκπληκτη.

- Είμαι εδώ και δεν είμαι, Catein, σ’έναν αέναο κύκλο στο μυαλό του…κι έτσι θα συνεχίσω..

- Γιατί το έκανες αυτό;

Σηκώθηκα κι έκανα μερικά βήματα προς το μέρος του. Ήθελα τόσο πολύ να τον αγκαλιάσω.

- Γιατί;ψιθύρισα σπαραχτικά.

- Μην τον πλησιάζεις.

Ένιωσα ένα ισχυρό χτύπημα να με στέλνει πίσω. Ευτυχώς ήμουν συνηθισμένη και είχα καλή αίσθηση ισορροπίας.

- Αυτός το έκανε;

- Ο Rahko δεν έχασε τίποτα απ’αυτό που ήταν. Απλά ελέγχω το Beast του. Και έπρεπε να γίνει. Είχε έρθει η ώρα μου.

Του χαμογέλασα.

- Απ’ότι φαίνεται είμαι καταραμένη να μπλέκω με άντρες που κάνουν αυτά που «πρέπει»…κρίμα που σπάνια αυτά που «πρέπει» συμβαδίζουν μ’αυτά που θα ήθελα. Γιατί μου έδωσες το Stone;

- Έπρεπε με κάποιον τρόπο να το φυλάξω…κι ένιωθα ασφάλεια κοντά σου…έτσι στο έδωσα.

- Σ’αγαπούσα τόσο πολύ…γιατί με έκανες να πιστέψω όλα τα λάθος πράγματα για σένα; Γιατί μου προκάλεσες τόσο πόνο;

- Δεν γινόταν αλλιώς. Για να φτάσω εδώ που έφτασα, έπρεπε να αποδεσμευτώ από τα πάντα. Και από σένα, Catein…

Ένα πικρόχολο γέλιο μου ξέφυγε.

- Δεν μπορώ να πιστέψω ότι είμαστε τυφλά όργανα σ’ένα πεπρωμένο που δεν ορίζουμε. Ό,τι κι αν λέτε εσύ κι ο Βόρχιων κι ο Ιωνάς…είναι πολύ θλιβερή σκέψη για να ζει κανείς μ’αυτήν…κάποιοι ελέγχουν το πεπρωμένο. Ο Lucius για παράδειγμα.

- Ο Lucius; The Black;

- Αυτός. Αν ήταν άρρωστος, σαδιστής και σκουλήκι, τότε μιλάμε για το ίδιο άτομο.

- Ναι, ήταν αυτός. Ένας από τους «κακούς» της φυλής μου.

- Πλήρωνε τον πατέρα μου.

- Ω, θεέ μου. Ήταν κάθαρμα.

- Ναι, ήταν…αλλά τι σημασία έχει τώρα πια; Δεν υπάρχει δικαιοσύνη πουθενά για μένα…γιατί τα πράγματα «πρέπει» να γίνονται…εσύ έπρεπε να αποδεσμευτείς από μένα, ο Ιωνάς έπρεπε να μ’αφήσει γιατί ήταν καταραμένος κι ο Βόρχιων…αν έχει δει μέσα στο μυαλό του ότι πρέπει να με εγκαταλείψει…ό,τι κι αν λέει τώρα…θα το κάνει…τελικά, ούτε καν η αγάπη δεν είναι αρκετή.

- Όντως. Εσύ όμως τι νιώθεις για μένα, Catein;

- Μου έμαθες να αγαπάω…και όλον αυτόν τον καιρό…παρόλα τα στοιχεία που έδειχναν το αντίθετο…προσπαθούσα να αποδείξω την αθωότητά σου. Ποτέ δεν σ’εγκατέλειψα…ήσουν πάντα μέσα μου…όμως υποθέτω πως αυτό που ένιωθες εσύ δεν ήταν τόσο δυνατό ώστε να σε κρατήσει κοντά μου.

- Ναι. Μίλησε το αίμα. Και ήταν αργά. Πολύ αργά.

- Και τότε, λοιπόν, τι ήμουν; Μια τελευταία περιπέτεια πριν μιλήσει το αίμα σου; Κι απ’όλα τα πράγματα της νύχτας έπρεπε να πας σ’αυτόν για να σε πιει; Τουλάχιστον δεν μπορούσες να βρεις κάποιον που να μη θέλει να με σκοτώσει; Ούτε να σε πλησιάσω δεν μπορώ πια…

- Είναι ακόμη στα αρχικά στάδια. Κάποια στιγμή θα γίνει δικός μου.

- Και τότε τι;

- Θα γίνεις δική μου. Δεν θες; Όπως τότε;

- Με άφησες. Με πλήγωσες με τον πιο σκληρό τρόπο…μ’έκανες να χάσω ο,τι ανθρωπιά μου είχε απομείνει…δεν μπορείς να γυρίσεις το χρόνο πίσω κι εγώ δεν ξέρω αν μπορώ να υπομείνω άλλο πόνο για χάρη σου…ο Βόρχιων έμεινε όταν εσύ έφυγες…τον αγαπώ. Πώς μπορείς να εμφανίζεσαι στη ζωή μου όποτε το επιθυμείς και να πιστεύεις ότι θα είμαι πάντα εκεί; Αν δεν με είχες κάνει να τα πιστέψω όλα αυτά για σένα, θα ήμουν ακόμη δική σου…θα είχα μείνει πιστή σε σένα, το ξέρεις…αλλά μου φέρθηκες τόσο άσχημα που…μου ήταν πολύ δύσκολο να ελέγξω τον εαυτό μου ακόμη κι όταν απλώς άκουγα το όνομά σου να αναφέρεται.

- Και γι’αυτόν τον λόγο δεν θες να γυρίσω κοντά σου;

- Nebula…τον αγαπάω. Κι εσύ έστησες μια ολόκληρη πλεκτάνη για να με διώξεις από κοντά σου. Μακάρι να μπορούσα να σας έχω και τους δύο…μακάρι. Αλλά δεν μπορώ. Κι αν πρέπει να διαλέξω κάποιον, θα διαλέξω αυτόν που ήταν πάντοτε δίπλα μου. Ήσουν ο πρώτος μου εραστής…ο πρώτος που διάλεξα, τουλάχιστον…σου είχα πει πως θα σ’ακολουθούσα ακόμη και στην Κόλαση…μ’έκανες να πιστέψω πως άξιζα καλύτερα πράγματα…και μετά τα πήρες όλα πίσω και μ’άφησες πιο μόνη από ποτέ. Θες να γυρίσεις; Σε πόσο; Σε δέκα χρόνια; Σε δέκα αιώνες; Κι εγώ; Δεν μετράω καθόλου; Δεν μετρούσα ποτέ στη ζωή σου;

- Μετρούσες.

- Απλά όχι αρκετά…το αίμα σου μίλησε, λοιπόν…μόνο που το αίμα δεν σε κρατάει ζεστό τα βράδια, Nebula. Εγώ κράτησα το δικό μου μέρος της συμφωνίας. Σε ακολούθησα. Σε προστάτευσα. Δεν πρόδωσα σε κανέναν τα μυστικά σου κι ούτε πρόκειται να το κάνω…αυτά θα πεθάνουν μαζί με μένα. Εσύ υποσχέθηκες ότι θα έμενες μαζί μου για πάντα…μάλιστα, είχες πει ότι δεν σου ήταν καθόλου δύσκολο. Δεν ξέρω τι να σου πω, Nebula. Τον αγαπάω τον Βόρχιων. Πολύ. Εσύ είσαι κάτι άλλο. Και καταφέρνεις να με μπερδεύεις πάντα, όποτε εμφανίζεσαι…γιατί είναι τόσο δύσκολο να σου αντισταθώ…όμως…αν μ’αγαπάς στ’αλήθεια…δεν θέλεις να είμαι ευτυχισμένη;

- Ναι…ναι, το θέλω. Είσαι ευτυχισμένη, λοιπόν;

Έμεινα να το σκέφτομαι για λίγο.

- Έγιναν κάποια πράγματα…έμαθα κάποια πράγματα…που μ’έκαναν να αναρωτηθώ πολλά…δεν ξέρω αν είμαι ευτυχισμένη…αλλά ξέρω πως ο Βόρχιων προσπαθεί πολύ σοβαρά να με κάνει.

- Οπότε δεν με χρειάζεσαι άλλο. Ελπίζω να συνεχίσεις να νιώθεις κάτι για μένα, Catein…και να θυμάσαι όσα περάσαμε.

Του χαμογέλασα θλιμμένα και λίγο συνομωτικά.

- Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημά μου, Nebula. Πάντα σε χρειάζομαι…πάντα μου λείπεις…και πάντα νιώθω κάτι για σένα. Αυτό…είναι το μόνο πράγμα που κανείς άντρας δεν κατάφερε να αλλάξει.

- Ίσως οι ψυχές μας είναι δεμένες μεταξύ τους…δεν ξέρω.

- Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι πως ό,τι είναι να γίνει θα γίνει…κι αν ο Βόρχιων έχει δει στο μέλλον ότι θα τον προδώσω και παρόλα αυτά επέλεξε να είναι μαζί μου…τότε το φορτίο που κουβαλάει είναι πολύ βαρύτερο απ’όσο νόμιζα…Τώρα πες μου…γιατί λάμπει το Stone; Όταν το είχες εσύ δεν έλαμπε. Το είδα.

- Έχω την ικανότητα να ελέγχω τέτοια αντικείμενα.

- Άρα οφείλεται στο ότι δεν μπορώ να το ελέγξω; Γιατί μέχρι στιγμής μια χαρά φάνηκε να λειτουργεί.

- Στα δικά σου χέρια. Στα δικά μου λειτουργούσε διαφορετικά. Εδώ δεν είσαι στον κόσμο σου…μην το ξεχνάς αυτό. Στο είπε ο Βόρχιων, έτσι δεν είναι;

- Όχι..δεν μου το είπε ο Βόρχιων. Ο Dragon ήταν που μου έδωσε πίσω τις αναμνήσεις μου.

- Ω.

- Ήταν τυφλός. Του έδωσα ένα μάτι, μου έδωσε τη μνήμη μου. Κρίμα, βέβαια…είχα αρχίσει να την αναπτύσσω τη discipline…αλλά τι να γίνει .Υποθέτω πως δεν ήταν για μένα.

- Ήταν γραφτό. Η μοίρα παίζει άσχημο παιχνίδι μερικές φορές, Catein. Τώρα τι θα κάνεις που ξέρεις τι μου συμβαίνει;

- Δεν ξέρω…δεν είμαι σίγουρη. Εσύ τι θες να κάνω;

- Να αφήσεις τα πάντα να κινηθούν όπως πρέπει και την ύστατη στιγμή να βάλεις το ξίφος σου βαθιά μέσα στο μάτι. Κι εσύ θα καταλάβεις την ώρα. Μόνο εσύ.

Τον κοίταξα σαστισμένη και ανίκανη να αποδεχτώ αυτό που μόλις είχα ακούσει.

- Θέλεις να σε σκοτώσω;

- Όχι το δικό μου μάτι. Του αδηφάγου των ψυχών. Του ύστατου Salubri. Του Balor.

Τον κοίταξα για λίγο διερευνητικά. Κι έπειτα ανασήκωσα τους ώμους, μ’ένα μικρό χαμόγελο.

- Είτε ο Θάνατος, είτε ο Κρεμασμένος, απ’ ότι φαίνεται το δικό μου μέλλον είναι προδιαγεγραμμένο. Ας είναι, λοιπόν.

- Δεν θα πεθάνεις. Εγώ έχω το μέλλον μου κατεστραμμένο. Είμαι το καμένο χαρτί στην Ταρό. Ο ηλίθιος.

Δεν ήξερα πώς να απαντήσω σ’αυτό χωρίς να αρχίσω πάλι τα κλάμματα σαν καμιά ανόητη χαζογκόμενα. Ξαφνικά πέρασε κάτι από το μυαλό μου κι ένιωσα τα φρύδια μου να σμίγουν αυθόρμητα.

- Γιατί μόνο εγώ θα το καταλάβω; Nebula…γιατί όλοι προσπαθούσαν να με κρατήσουν μακριά απ’αυτή τη μάχη; Και ο Balor και ο Voskov…δεν τους ένοιαζε αν θα ζούσα ή όχι…απλά…να μην είμαι εκεί.

- Δεν θέλουν να είσαι εκεί. Αλλά έχουν ένα πρόβλημα. Νομίζουν ότι είμαι νεκρός.

Ένευσα καταφατικά.

- Κι όσο εξαρτάται από μένα, θα συνεχίσουν να το νομίζουν. Τώρα πες μου…για ποιο λόγο δεν με θέλουν εκεί;

- Για να μη δώσεις το καίριο χτύπημα, όπως είναι γραφτό ότι μια assassin θα δώσει.

Ξαφνικά έμοιαζαν όλα πιο ξεκάθαρα και πολλά πράγματα άρχισαν να βγάζουν άκρη…πράγματα που με απασχολούσαν από καιρό.

- Καταλαβαίνω. Επιτέλους πρώτη φορά κάποιος μου λέει πράγματα. Υπάρχει κάτι άλλο…κάτι τελευταίο που θέλω να σε ρωτήσω. Για το vicissitude. Μου είχες πει ότι ήξερες…πώς μπορούσα να το χάσω.

- Ναι. Αλλά θα πονέσει. Ένα πράγμα δεν αντέχει το vicissitude.

- Και ποιο είναι αυτό;

- Κοίτα κατάματα τον ήλιο. Και την τελευταία στιγμή να φύγεις και να κρυφτείς. Είναι δύσκολο.

Γέλασα.

- Όλα τα πράγματα που έχουν αξία είναι δύσκολα. Αυτό…τώρα…εμείς οι δύο αυτή τη στιγμή; Αυτό ήταν δύσκολο. Όμως έγινε. Θα το κάνω.

- Καλή τύχη, Catein. Έχεις άτομα να μιλήσεις και να σε βοηθήσουν. Και ξέρεις και mages, οπότε δεν αμφιβάλλω γι’αυτό.

- Μακάρι να μπορούσα να σ’αγγίξω…αλλά δεν μπορώ…σε παρακαλώ…δώσε του να καταλάβει ότι δεν είχα σκοπό να τον αφήσω στην τύχη του…είναι ένα χαμένο παιδί…κι αυτό τον κάνει επικίνδυνο…έχω βρεθεί εκεί και ξέρω. Δεν είμαι σίγουρη αν με παρηγορεί ή αν με πονάει το γεγονός ότι υπάρχεις πια μόνο μέσα απ’αυτόν.

- Είναι αρκετά τρελός για να με βοηθήσει όπως θέλω.

- Ελπίζω κάποια μέρα να μπορέσω να σ’αγκαλιάσω ξανά…έστω, για λίγο.

Μου χαμογέλασε.

- Να προσέχεις τον εαυτό σου, Nebula…δεν θέλω να σε χάσω για άλλη μια φορά.

- Ούτε κι εγώ θέλω να σε χάσω, Catein…so long, beautiful.

Γύρισα να φύγω. Κι εκεί, στην πόρτα, ξέροντας πως τα μάτια του ήταν ακόμη καρφωμένα επάνω μου, στράφηκα.

- Goodnight, my love…I offered you the world.

Με λένε…όχι, άκυρο. Σκατά. Ας το πιάσουμε αλλιώς. Γεννήθηκα στο Belfast της Ιρλανδίας, 27 Δεκεμβρίου του 1924. Ο πατέρας μου, Gilroy Carlahan, ήταν ειρηνικός άνθρωπος στα νιάτα του. Δικηγόρος. Όχι ιδιαίτερα πλούσιος, αλλά ούτε και φτωχός. Αυτό μέχρι τα 1919 που τα πράγματα στην Ιρλανδία άρχισαν να γίνονται άσχημα με τους Άγγλους από τη μία και τον IRA από την άλλη. Έχοντας χάσει όλη του την οικογένεια και μην αντέχοντας να βλέπει την καταστροφή και το θάνατο παντού γύρω του, ζήτησε τη βοήθεια ενός φίλου για να τον φυγαδεύσει με ασφάλεια στην Ελλάδα. Στα είκοσι οχτώ του, με κάτι λιγοστές γνώσεις ελληνικών, έφτασε στη Ρόδο. Εκεί γνώρισε και τη μάνα μου, Μαρίνα Δεληγιάννη, του γυάλισε και την παντρεύτηκε με συνοπτικές διαδικασίες. Μετά την καταστροφή της Σμύρνης όμως η κατάσταση στην Ελλάδα ήταν χειρότερη από ποτέ και το ευτυχές ζεύγος αποφάσισε να γυρίσει στην Ιρλανδία. Βρήκαν σπίτι στο Belfast, το οποίο μετά τη συνθηκολόγηση με τους Άγγλους πέρασε στην κυριαρχία της Αγγλίας, μαζί με όλη τη βόρεια Ιρλανδία. Οι γονείς μου προσπαθούσαν καιρό να κάνουν παιδί, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Η μάνα μου είχε τη μία αποβολή μετά την άλλη κι ο πατέρας μου άρχισε να δουλεύει μέχρι αργά και να πίνει, για να μην αναγκάζεται να γυρνάει σπίτι και να τη βλέπει. Ώσπου τον Μάιο του 1924 συνειδητοποίησαν ότι ήταν πάλι έγκυος κι αυτή τη φορά το μυξιάρικο ρίζωσε στη μήτρα και μερικούς μήνες αργότερα ούρλιαζα σαν δαιμονισμένη στην πρώτη μου επαφή με το φως και τον αέρα. Με βάφτισαν Catein, χάρη σε μια πολεμίστρια θεά της κελτικής μυθολογίας.  Μετά απ’ αυτό, η μάνα μου βυθίστηκε στην κατάθλιψη και ποτέ δεν κατάφερε να συνέρθει τελείως. Ο πατέρας μου, φυσικά, δεν σταμάτησε να πίνει. Τα πρώτα παιδικά μου χρόνια δεν τα θυμάμαι. Γενικά, πάντως, δεν πρέπει να ήταν ιδιαίτερα τραγικά. Αν ήταν θα το θυμόμουν. Τα κακά πάντα τα θυμάμαι. Για παράδειγμα θυμάμαι πολύ καθαρά εκείνο το βράδυ,όταν ήμουν ακόμα έξι χρονών, που ο μπαμπάς ήρθε στο κρεβάτι μου για πρώτη φορά, όπως θυμάμαι και κάθε βράδυ μετά απ’αυτό…για δέκα χρόνια. Από τη μητέρα μου δεν έχω και πολλές αναμνήσεις. Ο μόνος λόγος που ασχολιόταν μαζί μου ήταν για να’χει κάποιον να μιλάει στη γλώσσα της. Ήταν τόσο βυθισμένη στην κατάθλιψή της που δεν έπαιρνε χαμπάρι τι γινόταν γύρω της. Και, γύρω στα δεκατρία μου, αυτοκτόνησε. Αναμενόμενο. Ουσιαστικά, μεγάλωσα με την ανύπαντρη γειτόνισσά μας, την οποία πολύ γρήγορα έμαθα να αποκαλώ «θεία Alma». Εκείνη δεν ήταν τόσο τυφλή σ’αυτά που μου έκανε ο πατέρας μου (και είχε έμπνευση, ειδικά όταν ήταν μεθυσμένος)…αλλά πίστευε πως δεν ήταν δική της δουλειά και δεν ανακατευόταν. Με λυπόταν, το έβλεπα στα μάτια της, όμως η λύπη δεν ήταν αρκετή για να με σώσει. Τίποτα δεν ήταν αρκετό. Όμως, το ήξερα, κάπου μέσα μου…μια μέρα θα ήμουν αρκετά δυνατή και θα μπορούσα να προστατεύσω μόνη μου τον εαυτό μου.

Ένα βράδυ, ένας απ’τους τύπους που έκανε παρέα τον κουβάλησε μισολιπόθυμο στο σπίτι. Φυσικά, αυτό δεν τον είχε εμποδίσει ποτέ στο παρελθόν. Μου έσκισε τα ρούχα και με ακινητοποίησε. Μετά από τόσα χρόνια, είχα πάψει πλέον να αντιστέκομαι και να ουρλιάζω από τον πόνο. Γι’αυτό είχε αρχίσει σταδιακά να χρησιμοποιεί άλλες μεθόδους προκειμένου να ακούει τις φωνές μου. Εκείνη τη νύχτα είχε πιει περισσότερο από ποτέ…δεν τον είχα ξαναδεί έτσι. Ακόμη και το βλέμμα του ήταν διαφορετικό. Εκεί που συνήθως υπήρχε αρρωστημένος πόθος, τώρα το μόνο που έβλεπα ήταν κακία. Κακία, καθώς πλησίαζε τη μασιά από το τζάκι ανάμεσα στα πόδια μου. Όταν κατάλαβα τι πήγαινε να κάνει τρομοκρατήθηκα. Δέκα χρόνια είχα να τρομάξω τόσο πολύ…από τότε που άρχισε ο εφιάλτης. Όμως εκείνη τη στιγμή το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ ήταν ότι αυτός ο παλιομαλάκας είχε καταστρέψει τη ζωή μου, δεν θα τον άφηνα να καταστρέψει και τη δυνατότητά μου να κάνω παιδιά. Λίγο ειρωνικό βέβαια, αν σκεφτεί κανείς ότι ούτως ή άλλως την έχασα αυτή τη δυνατότητα, όχι πολύ αργότερα…όμως θα φτάσω πιο μετά σ’αυτό. Τι έκανα; Τον σκότωσα, φυσικά. Τι άλλο μπορούσα να κάνω; Το επόμενο κιόλας πρωί η θεία Alma με έβαζε σ’ένα πλοίο για Αγγλία. Εκεί υποτίθεται πως θα συναντούσα κάποιον γνωστό της που θα μου έβρισκε σπίτι και θα με προμήθευε πλαστά χαρτιά. Δεν τον συνάντησα ποτέ και μέχρι σήμερα δεν έχω μάθει τι συνέβη. Περίμενα με τις ώρες στο λιμάνι, αλλά δεν ήρθε κανείς. Είχα απειροελάχιστα χρήματα μαζί μου, αλλά δεν δυσκολεύτηκα να βρω κάποιον να με πάει τσάμπα μέχρι το Λονδίνο. Στο κάτω-κάτω ήμουν επαρκώς ωραία κοπέλα. Με τη δουλειά ήταν πιο δύσκολα τα πράγματα, δεδομένου ότι ήμουν – και φαινόμουν – ανήλικη.

Μετά από μερικές μέρες στο Λονδίνο είχα αρχίσει να λυσσάω της πείνας και, επιπλέον, δεν είχα πού να μείνω. Δεν είχα πρόβλημα να κλέβω. Τα πράγματα ήταν πολύ απλά για μένα. Οι άλλοι είχαν κι εγώ όχι. Και παρόλο που ποτέ δεν ήμουν της θρησκείας, ασπαζόμουν απόλυτα το «ο έχων δύο χιτώνες να δίνει τον έναν». Ειδικά όταν ήταν προς συμφέρον δικό μου και όχι των άλλων. Οι μαγαζάτορες και οι περαστικοί που ξαλάφρωνα καταλάβαιναν τη ληστεία όταν εγώ ήμουν πια πολύ μακριά για να με πιάσουν. Είχα βρει κι ένα υπόγειο κι έμενα κι όλα ήταν μια χαρά.

Το 1942 έπεσα «τυχαία» πάνω σ’έναν μαυροντυμένο τύπο, μόνο και μόνο για να βρεθώ κολλημένη στον τοίχο και μ’ ένα χέρι να σφίγγει σαν τανάλια τον καρπό μου, κάνοντας το πορτοφόλι που είχα επιχειρήσει να κλέψω να γλιστρήσει από τα δάχτυλά μου. Αυτή ήταν η πρώτη μου γνωριμία με τον Michael. Ο οποίος τελικά αποδείχτηκε πολύ εντάξει τύπος. Μόλις συνειδητοποίησε ότι δεν ήμουν παρά ένα ηλίθιο πιτσιρίκι που περνιόταν για έξυπνο, με άφησε να αναπνεύσω και προσφέρθηκε να με κεράσει και φαϊ. Με τις πείνες που είχα τότε, σιγά μην έλεγα όχι. Εξάλλου, η μητέρα μου ποτέ δεν μου είχε πει να μην πηγαίνω με αγνώστους.

Πριν περάσει πολύς καιρός, δούλευα γι’αυτόν. Αρχίσαμε να πηδιόμαστε κιόλας. Δεν ήταν άσχημα. Ήταν τρυφερός μαζί μου και, τώρα, μετά από τόσα χρόνια, υποπτεύομαι πως μάλλον μ’αγαπούσε. Εγώ όχι. Δεν μπορούσα ν’αγαπήσω κανέναν τότε. Όμως ήταν μια ευχάριστη αλλαγή μετά απ’όλη αυτή τη βία που είχα υποστεί. Και μου έμαθε πως το σεξ, τελικά, δεν ήταν και τόσο κακό. Φυσικά, στην αρχή του έκανε μεγάλη εντύπωση το πόσο φοβισμένη ήμουν…στο συγκεκριμένο θέμα. Ειδικά εφόσον σ’όλα τα υπόλοιπα, μάλλον κυνηγούσα τον κίνδυνο παρά τον απέφευγα. Ποτέ δεν του είπα την ιστορία μου, αν και ίσως κάτι να υποψιάστηκε. Σίγουρα όχι την αλήθεια…αυτή ήταν υπερβολικά φριχτή για να την υποψιαστεί κανείς…ακόμη κι αυτός, που τόσα είχαν δει τα μάτια του. Τελοσπάντων. Ο Michael ήταν και γαμώ τα άτομα.  Αλλά πάντα μου έκανε εντύπωση το πόσα λεφτά ξόδευε. Θέλω να πω…δεν ήταν κανένας μορφωμένος τύπος και τι δουλειά έκανε; Μια κωλοπαμπ της κακιάς ώρας είχε στην οποία δεν πάταγε και σχεδόν ποτέ. Μέχρι που ένα βράδυ τον είδα επί το έργον. Είχα κλειδώσει την παμπ κι ετοιμαζόμουν να πάω σπίτι όταν κάποιος προσπάθησε να με κλέψει. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα τότε ήταν ότι ήταν πολύ αδέξιο κλεφτρόνι κι ότι εγώ θα τα κατάφερνα καλύτερα και με πολύ λιγότερο σαματά. Το πρόβλημα όμως ήταν ότι εκείνος είχε μαχαίρι κι εγώ όχι. Ετοιμαζόμουν να του χώσω μια κλοτσιά στ’αρχίδια, όταν ξαφνικά είδα να εμφανίζονται δυο χέρια από το πουθενά και το κεφάλι του τύπου έκανε στροφή 360 μοιρών – τέλειο κύκλο – μπροστά στα μάτια μου. Κάπως έτσι έμαθα ότι ο Michael ήταν στην πραγματικότητα επαγγελματίας δολοφόνος κι ότι το μαγαζί το είχε απλώς για κάλυψη.

Δεν ξέρω τι φαντάζεστε για μένα απ’ αυτά που έχω γράψει μέχρι τώρα. Το θέμα είναι ότι δεν είμαι καλή. Ποτέ δεν ήμουν. Ούτε τότε…ούτε τώρα. Και στο επάγγελμα του Michael, εκεί που άλλοι θα άρχιζαν να τρέχουν, εγώ είδα το μέλλον μου. Όχι λεφτά και μαλακίες. Δεν το’κανα μόνο για τα λεφτά. Το έκανα κυρίως γιατί ήταν αυτό που γούσταρα να κάνω. Είχα σκοτώσει εκείνον τον πούστη (το να τον αποκαλώ «πατέρα» μου προκαλεί αναγούλα ακόμα και τώρα) και δεν είχα νιώσει τύψεις, μόνο χαρά. Είχα κλέψει άπειρα πράγματα από άπειρο κόσμο και δεν είχα λυπηθεί κανέναν τους. Απλά, έτσι ήμουν. Δεν ένιωθα. Εκείνος ήταν αλλιώς. Πιο ευαίσθητος. Γι’αυτό με είχε περιμαζέψει. Εγώ στη θέση του θα με είχα σαπίσει στο ξύλο και θα με είχα αφήσει να ψοφήσω στην άκρη του δρόμου. Για τον ίδιο λόγο, δεν ήθελε να το κάνω. Στην αρχή. Γιατί μετά τον έπεισα. Τότε, βέβαια, δεν μπορούσε να φανταστεί τι θα γινόμουν.

Άρχισε λοιπόν να με παίρνει μαζί του σε δουλειές, να μου μαθαίνει τα μυστικά του επαγγέλματος και να με εκπαιδεύει – κάθε μέρα, μέχρι τελικής πτώσεως. Δεν ήμουν πολύ πάνω απ’τα δεκαοχτώ όταν έκλεισα την πρώτη αποκλειστικά δική μου δουλειά. Οι στόχοι ήταν ένας άντρας και μια γυναίκα. Παντρεμένοι. Μάλλον. Δεκάρα δεν έδινα. Όταν τέλειωσα μαζί τους, το μόνο που αισθανόμουν ήταν μια άγρια χαρά που ήμουν ζωντανή. Το γεγονός μαθεύτηκε στον υπόκοσμο. Δεν άργησα να αποκτήσω τη φήμη της αδίστακτης, ψυχρής δολοφόνου. Όχι ότι μου άρεσε ο χαρακτηρισμός, αλλά στην τελική δεν ήταν και ψέμα. Δεν ξέρω κι εγώ πόσο κόσμο σκότωσα μέσα στα επόμενα δύο χρόνια. Πολύ. Στην αρχή τους μετρούσα. Μετά τους τριαντατεσσεράμιση – το μισό ήταν ένας νάνος που είχε μόλις σχολάσει απ’τη δουλειά του στο τσίρκο και που είχε την ατυχία να βρεθεί στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή – σταμάτησα το μέτρημα.

Όλα αυτά, φυσικά, δεν άφησαν ανέπαφη την εξωτερική μου εμφάνιση. Η πανκ δεν είχε ακόμα γεννηθεί, όμως, τι να πω. Μάλλον ήμουν μπροστά από την εποχή μου. Ναι, γύρω στα τριάντα χρόνια μπροστά. Στην πραγματικότητα ήμουν απλώς ένα απίστευτα τσαντισμένο δεκαοχτάχρονο που σκότωνε ανθρώπους για να ζήσει. Φυσικά θα μπορούσα να ξεσπάσω στα θύματά μου. Αλλά δεν ήμουν τόσο ηλίθια. Οπότε ξέσπασα στο σώμα μου. Έκοψα τα μαλλιά μου με ξυραφάκι. Με το ολέθριο αποτέλεσμα να είναι εντελώς κοντά στη μία πλευρά του κεφαλιού και να καταλήγουν πάνω από τον ώμο στην άλλη. Κι έβαψα και τη φράντζα μου μπλε. Ακόμη και σήμερα πάντως, μες στη μόδα είμαι. Κι ας το έκανα για άλλους λόγους. Τι σημασία έχει; Τώρα καταφέρνω να περνάω περισσότερο απαρατήρητη απ’ ότι τότε. Άλλωστε, το κίνημα της πανκ με δικαίωσε τελικά. Φαίνομαι εξίσου συνηθισμένη με οποιοδήποτε φρικιό. Και, στην πραγματικότητα, αυτό είναι το μόνο που μετράει. Απέκτησα και κωδικό όνομα στην πιάτσα. Orchid. Ναι, ξέρω. Δεν μου ταιριάζει. Σήμερα, οι περισσότεροι νομίζουν ότι είναι λόγω της ομορφιάς μου. Δεν είναι. Κι οι λίγοι που ξέρουν πού οφείλεται δεν το χρησιμοποιούν τόσο εύκολα. Έχετε δει ποτέ ανθρώπινο κεφάλι ανοιγμένο στα δύο; Όχι τελείως αλλά αρκετά ώστε να ξεχειλίζουν από μέσα τα μυαλά. Ε, τώρα καταλαβαίνετε γιατί με λένε Orchid. Πρέπει να παραδεχτείτε ότι κάποιος μπάτσος εκεί στην Αγγλία είχε πολύ μεγάλη φαντασία. Αν και οι ηλίθιοι ποτέ δεν φαντάστηκαν ότι ο Orchid θα μπορούσε να είναι γυναίκα. Όχι ότι φταίνε. Ποτέ δεν άφηνα μάρτυρες. Και γι’αυτό, κάποιοι στον υπόκοσμο άρχισαν να με αποκαλούν μεταξύ τους με άλλα ονόματα, χειρότερα και λιγότερο κολακευτικά.

Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, το ότι περνούσα απαρατήρητη δεν είναι αλήθεια. Όχι ακριβώς, τουλάχιστον. Γιατί κάποιος με πρόσεξε. Άνοιξη του ’44, είχα κλείσει μια πολύ δύσκολη δουλειά, θυμάμαι. Ο τύπος που έπρεπε να «φάω» ήταν πανέξυπνος και με κάποιο μυστήριο τρόπο κατάφερνε διαρκώς να μου ξεφεύγει.  Τον κυνηγούσα τρεις μέρες, περισσότερο χρόνο απ’ ότι είχα ξοδέψει για οποιονδήποτε άλλο στόχο στο παρελθόν. Τελικά, φάνηκα πιο έξυπνη και πιο γρήγορη απ’ αυτόν. Ο Michael είχε κάνει καλή δουλειά μαζί μου. Τόσο καλή που δεν άργησα να αντιληφθώ την παρουσία μιας σκιάς κουρνιασμένης στην ταράτσα του σπιτιού πίσω μου. Άρχισα να βρίζω από μέσα μου. Το μόνο που μου έλειπε για να χάσω κι άλλο την ώρα μου ήταν ένας αυτόπτης μάρτυρας. Σκαρφάλωσα από τη σκάλα κινδύνου στο διπλανό σπίτι και πήδηξα απέναντι. Αλλά όταν έφτασα δεν υπήρχε κανείς εκεί. Στην αρχή σκέφτηκα πως ήταν ιδέα μου. Όμως, αυτό συνεχίστηκε τις επόμενες μέρες. Δεν μπορούσα παρά να το παραδεχτώ. Δεν ήμουν τόσο καλή όσο νόμιζα. Κάποιος με είχε βρει και πολύ σύντομα θα ήμουν είτε μέσα είτε νεκρή. Θα στοιχημάτιζα στο πρώτο, αλλά τελικά συνέβη το δεύτερο. Τότε, βέβαια, δεν ήξερα ούτε ποιος ούτε τι ήταν αυτό που με είχε βάλει στο μάτι. Κι έτσι, δεν μπορούσα να ξέρω ότι ακόμη κι αν ήμουν εξυπνότερη, γρηγορότερη, πιο δυνατή, πιο οτιδήποτε…δεν θα μπορούσα να έχω ξεφύγει. Το πολύ-πολύ να είχα καταλήξει λίγο πιο πτώμα. Και, πιστέψτε με…πιο πτώμα από τώρα, θα ήταν πολύ πτώμα.

Μια βδομάδα αργότερα και αφού είχα ξοδέψει πολλή φαιά ουσία προσπαθώντας να καταλάβω τους σκοπούς αυτού που με παρακολουθούσε, αποφάσισα ότι είχα κουραστεί αρκετά κι είχε έρθει η ώρα να παίξουμε με τους δικούς μου όρους. Ένα βράδυ, λοιπόν, έφυγα από το σπίτι κανονικά, όπως κάθε μέρα. Για να δουλέψω. Υποτίθεται. Άρχισα να περπατάω και να περπατάω και να περπατάω. Είχα την ελπίδα ότι αυτό ίσως και να κούραζε τη μυστηριώδη σκιά πίσω μου. Για τον εαυτό μου δεν ανησυχούσα. Ήμουν είκοσι. Και ήμουν σε άριστη φυσική κατάσταση. Μπορούσα να αντέξω λίγο περπάτημα. Οδήγησα τη σκιά σε αδιέξοδο. Και περίμενα. Αυτό που είδα…ε, ας πούμε πως ήταν το τελευταίο πράγμα που περίμενα. Για μια στιγμή, μέχρι που μπήκα σε πειρασμό να βάλω το μαχαίρι μου πίσω στη θήκη του. Γιατί το άτομο που μπήκε στο μικρό στενάκι ήταν γυναίκα. Φυσικά, μετά συνειδητοποίησα δύο πράγματα. Το πρώτο: κι εγώ το ίδιο, αλλά αυτό δεν με έκανε λιγότερο επικίνδυνη. Και το δεύτερο: αυτή η γυναίκα, με κάποιον τρόπο που δεν μπορούσα να προσδιορίσω…μου έμοιαζε. Όχι εμφανισιακά. Παρόλο που κι αυτή φορούσε αντρικά ρούχα, όπως κι εγώ. Όμως δεν ήταν αυτό. Ήταν κάτι άλλο. Σ’εκείνο το πλάσμα…μπορούσα να δω κάτι απ’ τον εαυτό μου.

Πλάσμα είπα; Το γάμησα τώρα, ε; Δεν γίνεται να το πάρω πίσω. Κι ήθελα να έχει μια κάποια αγωνία η ιστορία. Τελοσπάντων. Σταθήκαμε για λίγο η μία απέναντι στην άλλη. Είχε πολύ μακριά, μαύρα μαλλιά και ψηλά ζυγωματικά. Έμοιαζε ελαφρώς με τσιγγάνα. Δεν ήταν ακριβώς όμορφη. Δηλαδή ήταν, αλλά μ’ έναν παράξενο τρόπο. Άγριο. Και τότε, άρχισε ο ήχος. Ήταν σαν να ερχόταν κατευθείαν από τις σκιές. Ανατρίχιασα. Ήταν χαμηλόφωνος και παράξενα μελωδικός. Μου πήρε μερικά δευτερόλεπτα να συνειδητοποιήσω ότι ήταν γέλιο. Δεν ξέρω τι ήταν αυτό που με οδήγησε τελικά στην έκρηξη. Το ότι όλη τη βδομάδα μου είχε σπάσει τα νεύρα ή το ότι φαινόταν να το διασκεδάζει τόσο πολύ. Πάντως, της επιτέθηκα.

Υπό κανονικές συνθήκες, δεν υπήρχε περίπτωση να αστοχήσω από τόσο κοντινή απόσταση. Αλλά αστόχησα. Η αντίπαλός μου ήταν εντυπωσιακά γρήγορη. Φυσικά, αυτό είχε ως αποτέλεσμα να εξαγριωθώ ακόμη περισσότερο και να επιτεθώ ξανά. Το μαχαίρι μου βρήκε σε κάτι σκληρό και άκαμπτο. Όταν κοίταξα, είδα ότι ήταν χέρι. Το δικό της χέρι. Που εκείνη τη στιγμή λύγιζε τη λεπίδα του αγαπημένου μου όπλου. Αυτό ήταν. Εκεί έχασα τον έλεγχο. Ούτε στιγμή δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι κατά πάσα πιθανότητα δεν θα μπορούσα να τα βάλω με κάποιον που λύγιζε μέταλλα με τόση ευκολία. Απλά έχασα κάθε επαφή. Δεν είχα πάρει άλλα όπλα μαζί μου, στο παρελθόν το ένα ήταν πάντα αρκετό. Παρόλα αυτά, επιτέθηκα για τρίτη φορά. Αλλά τότε εκείνη αποφάσισε ότι αρκετά με είχε αφήσει να παίξω και είχε έρθει η ώρα να σοβαρέψουν τα πράγματα. Το να πω ότι με σάπισε στο ξύλο θα ήταν ευφημισμός. Αν δεν ήταν τόσο προσεκτική, πιθανότατα θα είχα πεθάνει εκεί, στο σοκάκι. Δεν πέθανα. Σε ημιλιπόθυμη κατάσταση, την ένιωσα να με σηκώνει στα χέρια της με απίστευτη ευκολία. Κι έπειτα το πιο παράξενο πράγμα συνέβη. Από το δρόμο, βρεθήκαμε ξαφνικά σε μια στέγη. Κι από κει σε μια άλλη. Και μετά σε άλλη. Μέχρι που έχασα τις αισθήσεις μου. Κι όμως, ακόμα θυμάμαι να την κοιτάω και να παραλύω από φόβο. Γιατί ακριβώς εκείνη τη στιγμή ήταν που κατάλαβα ότι δεν ήταν άνθρωπος.

Όταν ξύπνησα, βρισκόμουν σ’ένα άγνωστο δωμάτιο. Ήταν μικρό και ελεεινά ακατάστατο. Ούτε το υπόγειό μου δεν ήταν τόσο μπουρδέλο. Πονούσα αφόρητα. Αλλά όταν είδα ότι εκείνη ήταν εκεί, καθισμένη σε μια καρέκλα απέναντί μου, τινάχτηκα και με εντυπωσιακή ταχύτητα κόλλησα στον τοίχο. Γέλασε. «Σε παρακολουθώ καιρό τώρα και νομίζω πως έκανα σωστή επιλογή» είπε τελικά. Παρόλο που δεν ήθελα να το παραδεχτώ, μου άρεσε η φωνή της. Είχε κάτι το υπνωτιστικό. «Τι στο διάολο θες από μένα;» τη ρώτησα επιθετικά, προσπαθώντας να αγνοήσω τις έντονες σουβλιές στην κάτω γνάθο μου. Εκείνη σηκώθηκε και προχώρησε αργά προς το μέρος μου. Ανασήκωσε το πρόσωπό μου και με ανάγκασε να την κοιτάξω. Χαμογελούσε και το χαμόγελό της δεν ήταν καθόλου καλό. «Σ’έχω δει» ψιθύρισε. «Είσαι κυνηγός. Σαν εμάς. Για την ακρίβεια…είναι η πρώτη φορά που βλέπω κάποιον θνητό που να μας μοιάζει τόσο. Το θέμα είναι…στη δουλειά σου, γλύκα, υπάρχει ημερομηνία λήξης. Δεν θα είσαι πάντα τόσο νέα ούτε τόσο ευκίνητη. Δεν θα είσαι τόσο δυνατή. Και κάποια στιγμή οι ιστορίες των θυμάτων σου θ’ αρχίσουν να σε αγγίζουν. Η ανθρώπινη ύπαρξη είναι καταδικασμένη στη μετριότητα, βλέπεις. Αυτό που σου προσφέρω…όχι…αυτό που θέλω είναι να σε κάνω κάτι άλλο. Κάτι πιο δυνατό. Πιο σπουδαίο. Κάτι που θα γίνεται ισχυρότερο με το πέρασμα του χρόνου αντί για πιο αδύναμο.» Πήγα να πω κάτι. Δεν με άφησε. Έσκυψε πιο κοντά. «Άλλωστε, πρέπει να το ξέρεις ήδη. Δεν είσαι άνθρωπος. Μπορεί να είσαι θνητή…αλλά άνθρωπος δεν είσαι. Πες μου, πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσες οτιδήποτε;» Δεν μίλησα. Εκείνη συνέχισε. Τα μάτια της έλαμπαν και από αυτή την απόσταση συνειδητοποίησα ότι το χρώμα τους έμοιαζε σχεδόν ψεύτικο. « Το μόνο που σου αρέσει να κάνεις είναι να σκοτώνεις. Γι’αυτό ζεις. Είναι η μόνη στιγμή που νιώθεις πως υπάρχεις, πως έχεις κάποια θέση ανάμεσα σ’ όλον τον υπόλοιπο πληθυσμό του πλανήτη. Μπορώ να το κάνω να κρατήσει για πάντα αυτό. Και, πίστεψέ με, θα το απολαμβάνεις πολύ περισσότερο απ’ ότι τώρα. Και θα έχεις βρει ένα μέρος στο οποίο θα ανήκεις.» Την κοίταξα για λίγη ώρα χωρίς να μιλάω. «Έχω δυνατότητα επιλογής;» ρώτησα. Χαμογέλασε αργά. «Όχι, όχι στ’αλήθεια.»

Κι έπειτα, ξαφνικά, προτού καν το καταλάβω, βρισκόμουν στα χέρια της κι ήταν δυο χέρια τόσο παγωμένα και τόσο άκαμπτα που έμοιαζαν με χέρια πτώματος. Ένα δευτερόλεπτο αργότερα, βέβαια, θυμήθηκα ότι αυτό ακριβώς ήταν στην πραγματικότητα. Οι κυνόδοντές της τρύπησαν το δέρμα μου κι ένιωσα έναν στιγμιαίο πόνο, αλλά πολύ σύντομα τον ξέχασα εντελώς, καθώς όλες μου οι αισθήσεις συντονίστηκαν σε μια έκσταση χωρίς προηγούμενο. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που ένιωθα κάτι τέτοιο. Η όρασή μου είχε θολώσει και δυσκολευόμουν τρομερά να κρατήσω ανοιχτά τα μάτια μου. Ήταν σαν να επέπλεα μέσα σ’ ένα κατακόκκινο όνειρο γεμάτο εκρήξεις φωτός και πυροτεχνήματα φτιαγμένα από το πιο μαύρο σκοτάδι. Ήταν πολύ καλύτερο από το σεξ. Διάολε, ήταν καλύτερο ακόμη κι από το να σκοτώνεις. Δεν νομίζω ότι είχα ξανακούσει ποτέ τόσο έντονα τους χτύπους της καρδιάς μου. Όλο και λιγόστευαν, όλο και γίνονταν πιο αργοί, όμως από ένα σημείο κι έπειτα…απλά…έπαψε να με νοιάζει. Και τότε ήμουν σίγουρη πως θα πέθαινα. Δεν ήξερα, τότε, όσα ξέρω σήμερα και μ’ έπιασε άγχος στην ιδέα ότι θα έπρεπε να θαφτώ και να σκάψω δεν ξέρω κι εγώ  πόσα μέτρα χώμα το επόμενο βράδυ για να βγω από τον τάφο μου και να τραφώ. Δεν είχα ιδέα ότι όλα αυτά δεν ήταν παρά μονάχα παραμύθια, μύθοι και θρύλοι που είχαν εφεύρει αδαείς άνθρωποι. Κάποιους από αυτούς τους είχαμε διαδώσει ή συντηρήσει εμείς οι ίδιοι γιατί έτσι μας συνέφερε. Αλλά αυτό το έμαθα πιο μετά.

Το επόμενο πράγμα που αισθάνθηκα ήταν κάτι να στάζει στο στόμα μου κι άνοιξα αυθόρμητα τα χείλη μου, γιατί ένιωθα απίστευτα αφυδατωμένη. Λογικό, θα μου πεις. Τα μάτια μου άνοιξαν απότομα, σαν να είχαν δική τους θέληση και είδα ότι εκείνη κρατούσε τον καρπό της πιεσμένο στο πρόσωπό μου κι από τον καρπό της κυλούσε το πιο σκούρο, το πιο κόκκινο αίμα που είχα δει ποτέ. Και πιστέψτε με όταν λέω ότι είχα δει αρκετό στη ζωή μου για να μπορώ να κρίνω. Έπιασα το χέρι της κι άρχισα να πίνω πιο άπληστα. Με κοίταζε χαμογελώντας και το χαμόγελό της ήταν ανεξιχνίαστο. Ώσπου κάποια στιγμή με έσπρωξε από πάνω της. Και τότε ήρθε ο πόνος. Μου ξέφυγε μια άναρθρη κραυγή. Ένιωθα σαν να σκίζονταν τα σωθικά μου στα δύο. «Τι…τι μου συμβαίνει;» κατάφερα να ψελλίσω πανικόβλητη. «Πεθαίνεις. Αλλά μην ανησυχείς. Αυτός είναι μόνο ο θνητός σου θάνατος και κρατάει λιγότερο απ’ όσο φαντάζεσαι». Δεν μου έλεγε ψέματα. Πολύ σύντομα ο πόνος σταμάτησε και συνειδητοποίησα ότι στεκόμουν στα πόδια μου, κοιτάζοντας τριγύρω.

Και μόνο το να κοιτάζεις μ’ αυτά τα καινούρια μάτια ήταν διαφορετικό. Όλα ήταν τα ίδια κι όμως τίποτα δεν ήταν ακριβώς το ίδιο. Και το σώμα μου το ένιωθα αλλιώτικο. Πιο νεκρό, ναι, αλλά πιο γεμάτο από πιθανότητες. Με κάποιον τρόπο ήξερα πως τώρα θα μπορούσα να κάνω ένα σωρό πράγματα που μου ήταν αδύνατα όσο ήμουν άνθρωπος. Ήμουν χαρούμενη. Όχι, λάθος. Δεν ήμουν χαρούμενη. Ήμουν ευτυχισμένη. Μέχρι που εντόπισα κάτι άλλο, κάτι σκοτεινό και απροσδιόριστο, μια ανάγκη βίαιη και επιτακτική που έμοιαζε να πηγάζει από πολύ βαθιά μέσα μου. Την κοίταξα ανήσυχα. «Μην ανησυχείς, δεν είναι τίποτα. Μονάχα η Πείνα.» Δεν ήμουν χαζή, κατάλαβα αμέσως σε τι αναφερόταν. Παρόλα αυτά, την κοίταξα ερωτηματικά. «Έλα» μου είπε. «Πάμε μια βόλτα. Απόψε θα σε μάθω να κυνηγάς».

Όντως μου έμαθε. Όπως κι ένα σωρό άλλα πράγματα. Η Mireille δεν ήταν ποτέ φειδωλή με τις πληροφορίες που μου έδινε, αν και της άρεσε εξίσου να με βλέπει να ανακαλύπτω πράγματα μόνη μου. Μου μίλησε για την Camarilla και για τη Μεταμφίεση, για τις διάφορες φυλές – αντίθετα απ’ ο,τι πίστευα μέχρι τότε, δεν υπήρχε μόνο μία – και για τους νόμους της κοινωνίας μας. Δεν είχα πρόβλημα με τους κανόνες και τις ιεραρχίες. Πράγμα που ήταν πολύ παράδοξο, δεδομένου ότι η Mireille, όπως κι οι περισσότεροι άλλοι Brujah που γνώρισα από τότε, ήταν…πώς να το πω; Επαναστάτες. Η δικιά μου φιλοσοφία ήταν απλή: αν κάτι δεν σ’ εμποδίζει στη δουλειά σου και σε συμφέρει, μην του αντιστέκεσαι. Κάποια στιγμή, παρουσιάστηκα και στον Πρίγκιπα. Τίποτα το πολύ ιδιαίτερο σχετικά μ’αυτό. Δεν τον συμπάθησα, αλλά κέρδισε αμέσως το σεβασμό μου. Κι αυτό ήταν ένα μεγάλο βήμα από μόνο του, δεδομένου ότι τον σεβασμό μου δεν τον μοίραζα απλόχερα. Οπότε δεν είχα ιδιαίτερα προβλήματα ως νεογεννηθέν βαμπίρ και κάτω από την προστασία της Mireille. Η οποία, όπως δεν άργησα να ανακαλύψω, είχε μεγάλη επιρροή στην πόλη. Όλα καλά λοιπόν.

Ή μάλλον όχι εντελώς. Είχα ένα μικρό πρόβλημα με το θέμα της τροφής. Η Mireille το έβρισκε εξαιρετικά αξιοπερίεργο και συχνά με δούλευε γι’ αυτό. Είχαμε κάνει και μερικούς επικούς καυγάδες πάνω στο ζήτημα. Αυτό συμβαίνει όταν δύο τρομαχτικά οξύθυμα άτομα – εν προκειμένω όχι και τόσο άτομα -  βρίσκονται εγκλωβισμένα στον ίδιο χώρο και διαφωνούν. Το πρόβλημά μου, το παραδέχομαι κι εγώ η ίδια, ήταν επιεικώς ηλίθιο. Ενώ δεν είχα απολύτως κανένα θέμα να σκοτώνω με άλλα μέσα, δεν μπορούσα να χρησιμοποιήσω τους κυνόδοντές μου με την ίδια ευκολία. Δεν ξέρω γιατί. Πολλές φορές άφηνα τον εαυτό μου νηστικό για μέρες, μέχρι να μην αντέχω πια άλλο και μόνο τότε έβγαινα για κυνήγι. Τη δουλειά μου όμως δεν την είχα σταματήσει. Θέλω να πω…δεν είναι ότι ένιωθα τύψεις. Ποτέ δεν ήμουν υπέρ των τύψεων ούτως ή άλλως. Σε κρατούσαν πίσω. Σε έκαναν αδύναμο. Σε τράβαγαν στον πάτο, αν τις άφηνες. Και ποιος ο λόγος να τις αφήσεις να κάνουν κάτι τέτοιο, στην τελική; Οι τύψεις ήταν κάτι που ποτέ δεν κατάλαβα. Έτσι όπως το έβλεπα εγώ, καθένας έκανε ο,τι χρειαζόταν για να επιβιώσει και να κρατηθεί στην επιφάνεια. Πολύ πριν αλλάξω, ήμουν περισσότερο αποκομμένη από τα ανθρώπινα συναισθήματα απ’ ότι πολλοί του είδους μου. Ίσως απλά δεν μπορούσα να συνηθίσω. Ή ίσως να ήθελα απεγνωσμένα να κρατηθώ στα τελευταία υπολείμματα της θνητότητάς μου. Δεν ξέρω. Από την άλλη, δεν με απασχόλησε ποτέ ιδιαίτερα. Τα υπαρξιακά ερωτήματα δεν ήταν η ειδικότητά μου. Ήμουν απλό πλάσμα. Όχι απλοϊκό, αλλά απλό. Γιατί να δυσκολεύεις τη ζωή σου όταν μπορείς να κρατάς τα πράγματα απλά; Φυσικά, όπως ήταν αναμενόμενο, τελικά συνήθισα. Η Πείνα πάντα κερδίζει, αυτό είναι κάτι που έμαθα με τον επώδυνο τρόπο.

Έμεινα καιρό με τη Mireille. Δεν ήταν εύκολη συγκατοίκηση, κυρίως εξαιτίας του ευέξαπτου χαρακτήρα και των δυο μας. Πολλές φορές πλακωνόμασταν στο ξύλο και συνήθως ήμουν εγώ αυτή που κατέληγε με χειρότερα τραύματα. Όμως την αγαπούσα. Κι αυτή το ίδιο. Νομίζω. Με τη  Mireille ήταν πάντα δύσκολο να καταλάβεις. Και τουλάχιστον έμαθα να ελέγχω κάπως τα νεύρα μου, πράγμα που αποδείχτηκε ιδιαίτερα χρήσιμο αργότερα. Πέρασε καιρός. Ο χρόνος, βέβαια, για μας δεν σημαίνει και πολλά. Αλλά ήταν καιρός. Εξήντα χρόνια σχεδόν. Μέχρι που κάποια στιγμή η Mireille αποφάσισε ότι είχε έρθει η ώρα να με αφήσει. Όλα αυτά τα χρόνια, αλλά και πριν, είχα δημιουργήσει μια διόλου ευκαταφρόνητη περιουσία. Στο Λονδίνο είχα επαφές, ήξερα κόσμο και μπορούσα να βρω εύκολα δουλειά. Όμως, είχα κουραστεί. Κάθε βράδυ ήταν το ίδιο με το προηγούμενο και σπάνια γινόταν κάτι διαφορετικό ή ενδιαφέρον. Επιπλέον, δεν ήξερα κατά πόσο ήθελα να βρίσκομαι στην ίδια πόλη με τη Mireille. Ήξερα πως έπρεπε να συνηθίσω να είμαι μόνη μου και η παρουσία της εκεί δεν θα βοηθούσε. Υπήρχαν πολλά πράγματα εκεί που δεν είχαν σβήσει ακόμα. Πόθος. Σεβασμός. Ακόμη και τρυφερότητα κάποιες φορές. Και έπρεπε να σβήσουν. Έτσι τα μάζεψα κι έφυγα.

Το να βρω πού θα πήγαινα ήταν δύσκολη απόφαση. Υπήρχαν πολλά μέρη του κόσμου που ήθελα να δω. Όμως, την ώρα της κρίσης – τη στιγμή που έβγαζα εισιτήριο στο αεροδρόμιο, δηλαδή, θυμήθηκα τη μητέρα μου, που είχα να τη σκεφτώ πολύ καιρό. Κι έγινε, λίγο-πολύ, από μόνο του. Ελλάδα λοιπόν. Τη γλώσσα την ήξερα, λεφτά είχα, τα μπλεξίματα προσπαθούσα πάντα να τα αποφεύγω όσο μπορούσα – γιατί δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου όταν κάνεις αυτό το επάγγελμα…λογικά δεν θα είχα πρόβλημα. Ίσως, είπα στον εαυτό μου, ίσως κιόλας να ήταν ευκαιρία για μια νέα αρχή. Έβαλα τους ανθρώπους μου στο Λονδίνο να ψάξουν να μου βρουν σπίτι. Και ξεκίνησα. Τη Mireille δεν την αποχαιρέτησα ποτέ. Δεν είμαι καλή σ’ αυτά. Πολλοί με λένε ψυχρή. Μάλλον έχουν δίκιο. Δεν ξέρω.

Η Αθήνα ήταν μια καινούρια εμπειρία. Διαφορετικό κλίμα, διαφορετικοί άνθρωποι…διαφορετικοί βρικόλακες. Το σπίτι ήταν πολύ ωραίο, μεγάλο και άνετο. Μεγαλύτερο απ’ όσο χρειαζόμουν, ίσως, αλλά μου άρεσαν οι ανοιχτοί χώροι και επιπλέον είχα ανάγκη από άπλα για να εξασκούμαι. Η  Mireille με κορόιδευε και γι’ αυτό, θυμίζοντάς μου συνέχεια πως δεν υπήρχε ανάγκη. Όμως ήταν μια ρουτίνα και κάποιες φορές που επικίνδυνες σκέψεις πήγαιναν να βγουν στην επιφάνεια, με βοηθούσε να ξεχνιέμαι. Δεν παρέλειψα να παρουσιαστώ στον Πρίγκιπα της πόλης, ως προς αυτό η Mireille με είχε δασκαλέψει καλά. Το μότο της ήταν: ποτέ, μα ποτέ, μην τσαντίσεις έναν Πρίγκιπα. Κι αν κάνεις κάτι που πρόκειται να τον τσαντίσει, τουλάχιστον φρόντισε να μην το μάθει ποτέ.

Δεν άργησα να μάθω πού σύχναζαν οι υπόλοιποι που ήταν σαν κι εμένα. Αν και, πρέπει να ομολογήσω, ο αριθμός τους με εξέπληξε. Περίμενα πως θα ήταν λιγότεροι, σε μια μικρή πόλη όπως αυτή. Φυσικά, έκανα λάθος. Ήμασταν πολλοί. Είμαστε πολλοί. Βέβαια, αυτό δεν άλλαξε και πολλά πράγματα. Θέλω να πω, παραμένω εξίσου αντικοινωνική και σιωπηλή όσο ήμουν ως άνθρωπος. Η Mireille πάντα έλεγε πως αυτό δεν θα μου βγει σε καλό. Προσπαθώ να το ξεπεράσω πάντως. Αλήθεια προσπαθώ. Χρήματα έχω αρκετά, τυπικά δεν χρειάζεται να δουλεύω. Αλλά κάτι που δεν άργησα να μάθω ήταν ότι ακόμη κι αν αφήσεις τον υπόκοσμο, ο υπόκοσμος θα γυρίσει πίσω σε σένα. Όχι ότι με χάλασε ιδιαίτερα έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα. Το να σκοτώνω ήταν η δουλειά μου εδώ και χρόνια. Επίσης, ήταν πλέον η φύση μου. Απλά μερικές φορές αναρωτιέμαι πώς θα ήταν τα πράγματα αν είχα προσπαθήσει λίγο περισσότερο. Αν είχα προσπαθήσει να κάνω κάποιο άλλο επάγγελμα. Συνήθως μου περνάνε γρήγορα αυτές οι κρίσεις αυτολύπησης. Τουλάχιστον τώρα έχω την άνεση να αναλαμβάνω μόνο δουλειές που μου κινούν το ενδιαφέρον.

Υπάρχει ένας τύπος που με βοηθάει όταν χρειάζεται και που τον γνώρισα μ’ έναν πολύ ενδιαφέροντα τρόπο, τον πρώτο κιόλας μήνα που ήρθα στην Αθήνα. Ακολουθούσα μια κοπέλα που είχα σταμπάρει εδώ και μέρες και που ανυπομονούσα να δοκιμάσω το αίμα της, όταν ένιωσα άλλη μια παρουσία κάπου κοντά. Ήταν στο δρόμο για τη δουλειά της. Ο δρόμος ήταν θεοσκότεινος και ήξερα πως και κάποιος άλλος εκτός από μένα την παρακολουθούσε. Και κάτι μου έλεγε ότι οι προθέσεις του δεν ήταν περισσότερο αγαθές από τις δικές μου. Εκνευρίστηκα. Πολύ. Αν κάποιος ήταν να σκοτώσει εκείνη την κοπέλα, αυτή θα ήμουν εγώ. Τη στιγμή που έφτανε στην πίσω πόρτα του μπαρ όπου δούλευε, ο τύπος της επιτέθηκε. Πήδηξα από τη στέγη μου – δεν έχω καταφέρει να ξεπεράσω την αγάπη μου για τη μοναχικότητα και τη σιωπή που προσφέρουν οι ταράτσες – και του φύτεψα μια σφαίρα στο κρανίο χωρίς τον παραμικρό δισταγμό. Η κοπέλα με κοίταζε με υγρά μάτια, γεμάτα σοκ, τρόμο και ευγνωμοσύνη. Κανονικά, θα τρεφόμουν επιτόπου, αλλά τα πράγματα δεν ήρθαν ακριβώς όπως τα περίμενα. Οι φωνές της κι ο πυροβολισμός ξεσήκωσαν τον κόσμο, με αποτέλεσμα να βγουν στην αλάνα τρεις μπράβοι κι ένας μπασμένος, μεσόκοπος τύπος με κακόγουστο κουστούμι και μαλλιά παστωμένα στο ζελέ. Έμοιαζε με κακέκτυπο μαφιόζου. Και με κοίταζε από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Με καταφανώς καχύποπτο βλέμμα. Τους είχα άνετα, κι αυτόν και τους μπράβους του. Αλλά ήταν πολύ επικίνδυνο και δεν υπήρχε ουσιαστικός λόγος να αφήσω τόσα πτώματα τη στιγμή που θα μπορούσα να το αποφύγω. Την κοπέλα θα την έβρισκα και άλλη μέρα. Οπότε συγκράτησα τα νεύρα και την πείνα μου και του εξήγησα λακωνικά τι συνέβη, αποφεύγοντας το κομμάτι με το πήδημα από τη στέγη. Τα καλά νέα ήταν ότι η κοπέλα ήταν ανιψιά του και η μοναδική του οικογένεια κι ότι θα μου ήταν αιωνίως ευγνώμων. Τα καλύτερα ήταν ότι με συμπάθησε και μου έδωσε κάνα-δυο δουλειές. Του είπα τι έκανα πίσω στην Αγγλία και, για κάποιο λόγο, δεν έδειξε να εντυπωσιάζεται. Υπέθεσα ότι θα γνώριζε κι άλλους του είδους μου. Τελικά με την ανιψιά του αποφάσισα να μην το διακινδυνεύσω. Ριψοκίνδυνη ήμουν, όχι ηλίθια. Και κάπως έτσι γνώρισα το Στέλιο – ή Εξαδάκτυλο, όπως τον αποκαλούν συνηθέστερα -, κάθαρμα πρώτης τάξεως, ντίλερ και ελαφρώς μαφιόζο. Ο,τι έπρεπε, δηλαδή. Πάντα τα πήγαινα καλά με κάτι κουμάσια σαν κι αυτόν. Άλλωστε, δεν χρειάζεται να συμπαθείς κάποιον για να δουλεύεις γι’ αυτόν, έτσι δεν είναι; Βοηθάει, αλλά δεν είναι απαραίτητο.

Μέσω του Εξαδάκτυλου ήταν που γνώρισα και τον Ισκάρ. Όχι, δεν είναι αυτό το πραγματικό του όνομα, απλά…το πραγματικό του όνομα δεν το ξέρει κανείς. Φημολογείται ότι είναι ένας από τους καλύτερους πληροφοριοδότες που κυκλοφορούν στην πιάτσα, ίσως και ο καλύτερος. Κανείς δεν ξέρει πολλά γι’ αυτόν. Ούτε καν ο Εξαδάκτυλος. Για μένα, είναι απλώς μια φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής. Αν και ακούγεται συμπαθητικός τύπος. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως γιατί κι αυτός είναι εξίσου μυστήριος με μένα.

Κι αυτή είναι, λίγο-πολύ, όλη μου η ιστορία μέχρι τώρα. Τίποτα το πολύ εξαιρετικό φοβάμαι. Παρόλα αυτά. Δεν νιώθω πως μου λείπει κάτι σημαντικό. Έζησα αρκετά, πέθανα νέα και το πτώμα μου εξακολουθεί να είναι όμορφο. Έχω τη δουλειά μου. Δεν θέλω πολλά. Δεν είμαι ιδιαίτερα φιλόδοξη, στην πραγματικότητα, κι εκτιμώ ιδιαίτερα την ησυχία μου. Βέβαια, τα πράγματα αλλάζουν και ποτέ δεν ξέρεις. Είναι καλό που αλλάζουν και, ευτυχώς για μένα, είμαι αρκετά ευέλικτη για να προσαρμόζομαι στις αλλαγές χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Όμως αυτός είναι ο κόσμος μου και δεν θα ήθελα να τον χάσω. Τι θέλω; Όχι πολλά. Να γίνω όσο καλύτερη μπορώ στη δουλειά μου. Ίσως και η καλύτερη. Υπάρχει ένας τύπος. Δολοφόνος. Ο κορυφαίος στο επάγγελμα ίσως. Οι μπάτσοι τον αποκαλούν Silk. Καταζητείται απ’ όλες τις μυστικές υπηρεσίες του κόσμου και δεν τον έχει δει ποτέ κανείς. Ε, να. Κάπως σαν κι αυτόν θα ήθελα να γίνω. Γιατί όχι, άλλωστε; Μετά, δεν ξέρω, δεν το έχω σκεφτεί πολύ. Δεν είμαι των προγραμματισμών. Αλλά θα μου άρεσε να κάνω κάτι σαν «σχολή» για δολοφόνους. Σήμερα τα κάνουν όλα τόσο ατσούμπαλα, αφήνουν τόνους αίμα πίσω τους και δεν ξέρουν πώς να ξεφεύγουν από τους μπάτσους. Εγώ πάλι, πάντα πίστευα ότι βασικά και πριν απ όλα…ο φόνος είναι τέχνη.

Ήμουν πια δεκατριών χρονών και ήδη είχε αρχίσει να φαίνεται το πόσο όμορφη γυναίκα θα γινόμουν. Ο πατέρας μου πήρε τον Μανουήλ μαζί του σ’ένα ταξίδι στη Ρώμη και άφησε τον Ματθαίο στο πόδι του. Ήταν το μόνο που χρειαζόταν ο αδερφός μου για να κανονίσει με συνοπτικές διαδικασίες το πώς θα με ξεφορτωνόταν. Πίστευα πως όταν θα ερχόταν η ώρα απλά θα με σκότωνε. Αλλά όχι. Ο αγαπημένος μου αδερφός αποφάσισε, αντ’αυτού, να με παντρέψει. Σύζυγός μου θα ήταν κάποιος Raymond of Toulouse, που είχε μόλις ιδρύσει το κομιτάτο της Τρίπολης και είχε ορίσει τον εαυτό του Κόμη. Ήταν επίσης Δούκας της Narbonne. Είχε παντρευτεί τρεις φορές και θα ήμουν η τέταρτή του σύζυγος. Και η προηγούμενη ήταν μπάσταρδη, άρα δεν θα είχε πρόβλημα, όπως έσπευσε να μου εξηγήσει ο Ματθαίος, με χαιρέκακο χαμόγελο. Όταν του είπα πως δεν ήθελα να παντρευτώ, πως ήμουν πολύ μικρή, πως έπρεπε να περιμένει να γυρίσει ο Μανουήλ και ο πατέρας μας – ειδικά όταν τόλμησα και είπα «ο πατέρας μας» – διέταξε να με κλείσουν στο δωμάτιό μου μέχρι το γάμο. Έκλαιγα συνέχεια και δεν ήθελα να φάω τίποτα. Φοβόμουν. Φοβόμουν να παντρευτώ κάποιον που με περνούσε τριάντα χρόνια και που δεν τον είχα δει ποτέ. Μα, κυρίως, φοβόμουν να παντρευτώ κάποιον που είχε διαλέξει ο αδερφός μου για μένα.

Και η μέρα του γάμου έφτασε. Με έντυσαν, με στόλισαν και με οδήγησαν στην Εκκλησία. Με διέταξαν να δείχνω χαρούμενη γιατί θα μαζευόταν κόσμος και δεν ήθελαν κουτσομπολιά. Υπάκουσα. Ο σύζυγός μου ήταν πολύ γοητευτικός και καλοβαλμένος άντρας, αν και πολύ μεγαλύτερός μου. Είχε υπάρξει Σταυροφόρος και φαινόταν. Όμως υπήρχε κάτι στο βλέμμα του που δεν μου άρεσε, κάτι που μ’έκανε να ανατριχιάζω. Ήταν ψυχρό και υπολογιστικό, με μια δόση κακίας που προσπαθούσε να κρύψει καθώς με κοίταζε από πάνω μέχρι κάτω, προφανώς γδύνοντάς με με τα μάτια του. Όχι ότι υπήρχαν και πολλά για να φανταστεί, δηλαδή. Στο κάτω-κάτω δεν ήμουν παρά ένα κοριτσάκι που είχε το πρώτο του αίμα μόλις ένα χρόνο πριν. Ο γάμος έγινε με κάθε μεγαλοπρέπεια, όπως όριζε η θέση του Κόμη, κι έφτασε η νύχτα του γάμου. Αυτό που με τρομοκρατούσε. Με πήγαν στην κρεβατοκάμαρα και με έγδυσαν. Με ετοίμασαν. Περίμενα. Πέρασαν ώρες και, τελικά, με πήρε ο ύπνος. Μέσα στη νύχτα ξύπνησα από θορύβους μέσα στο δωμάτιο. Είδα έναν άγνωστο άντρα. Τρόμαξα. Πήγα να φωνάξω. Με χτύπησε. Με άρπαξε από τα μαλλιά και με έσυρε μέχρι το τραπέζι. Μπήκε μέσα μου τόσο απότομα που ούρλιαξα από πόνο.

- Μικρή πόρνη, μου ψιθύρισε καθώς με βίαζε, δεν έχεις ιδέα που έμπλεξες, έτσι δεν είναι; Ο σύζυγός σου έχασε στα χαρτιά απόψε και δεν είχε να με πληρώσει. Εσύ είσαι η πληρωμή μου.

Το πρωί ήρθε στο δωμάτιο ο άντρας μου. Μου είπε ότι ο «φίλος» του είχε κάνει παράπονα ότι ήμουν πολύ μικρή, πολύ άπειρη και έκλαιγα πολύ. Με χτύπησε τόσο άασχημα που έμεινα στο κρεβάτι δυο βδομάδες.

Το μοτίβο αυτό συνεχίστηκε και τα υπόλοιπα τέσσερα χρόνια του γάμου μας. Είχαν περάσει από το κρεβάτι μου τόσοι άντρες και τόσες γυναίκες που πια είχα χάσει το λογαριασμό. Οι πιο πολλοί μου φέρονταν σαν κοινή πόρνη. Ούτως ή άλλως ο ίδιος μου ο σύζυγος δεν μου φερόταν καλύτερα. Μέχρι που έμαθα και  να απολαμβάνω την ταπείνωση και τη βία τους. Έμεινα τρεις φορές έγκυος μέσα σ’αυτά τα χρόνια. Και τις τρεις φορές ο άντρας μου φρόντισε το παιδί να πεθάνει πριν γεννηθεί. Δεν ήθελε να έχω ούτε αυτήν την παρηγοριά στη δυστυχία μου. Αλλά προφανώς το σύμπαν συνομώτησε για μια φορά υπέρ μου. Ή τουλάχιστον αυτό σκέφτηκα όταν μου έφεραν τον αγαπητό μου σύζυγο παράλυτο μετά από ένα κυνηγετικό ατύχημα. Επιτέλους, για μια φορά ήταν αυτός στο δικό μου έλεος και είχα σκοπό να τον κάνω να πληρώσει για κάθε χτύπημα και για κάθε σταγόνα αίματος που είχα χύσει αυτά τα τέσσερα χρόνια. Τον κλείδωσα στο δωμάτιό μου. Δεν μπορούσε να μιλήσει. Στους υπηρέτες έλεγα ότι τον περιποιόμουν. Στην πραγματικότητα, κάθε μέρα έκοβα κι ένα μικρό κομμάτι από το δέρμα του και τον ανάγκαζα να κοιτάει καθώς το έτρωγα. Η γεύση με αηδίαζε, φυσικά, όμως το ύφος του…α, το ύφος του ήταν πραγματικά ανεκτίμητο. Φυσικά, πέθανε πριν προλάβω να ολοκληρώσω το έργο μου. Τον έντυσα, τον αρωμάτισα και τον θάψαμε χωρίς κανείς να καταλάβει τίποτα. Έφυγα το ίδιο βράδυ. Φοβόμουν τι άλλο θα μπορούσε να κάνει ο αδερφός μου τώρα που ο βασανιστής μου ήταν νεκρός. Πήγα στη Narbonne, όπου παρουσιάστηκα ως θετή κόρη του Raymond.

Ήταν από τις πιο ευτυχισμένες περιόδους στη ζωή μου. Ήμουν η Κορνηλία Brennare, θετή κόρη του νεκρού Δούκα. Είχα κληρονομήσει τον τίτλο του και τις ιδιοκτησίες του. Ήμουν επιτέλους ήσυχη και ευτυχισμένη.

Μέχρι που ήρθε η πρόταση για συμμαχία με τον Κόμη της Lyon. Το όνομά του ήταν Ramon Berrenguer. Ισπανός. Δεν είχα ακούσει ποτέ τίποτα γι’αυτόν. Ήμουν πλέον στα είκοσί μου. Είχα αλλάξει πολύ. Τα χρόνια που είχα περάσει στο πλευρό του συζύγου μου μπορεί να μην τα γνώριζε κανείς σ’εκείνο το μέρος, όμως είχαν αφήσει τα σημάδια τους επάνω μου. Είχα γίνει φιλήδονη και σε συνδυασμό με την αφύσικη, πέρα από τα ανθρώπινα μέτρα ομορφιά μου, ήμουν η πιο ποθητή γυναίκα της Γαλλίας εκείνες τις μέρες.

Τότε ήταν που αποφάσισα να καθυστερήσω τη συνάντησή μου με τον Κόμη και να επισρέψω πίσω στο Βυζάντιο. Ο αδερφός μου σχεδίαζε πραξικόπημα με τον γιο του νόμιμου αυτοκράτορα για να πάρουν το θρόνο. Ο Ιωάννης Ε’Παλαιολόγος ήταν πολύ καλός φίλος του πστέρα μου και συναυτοκράτορας μαζί του. Ο γιος του ο Ανδρόνικος όμως, ήταν ένα ελεεινό κάθαρμα που συνήθιζε να παίζει χαρτιά με τον αποθανόντα σύζυγό μου. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Δεν μπορούσα να το αφήσω έτσι. Δεν ανησυχούσα για το αν θα με αναγνώριζε, πήγαιναν πολλά χρόνια από την τελευταία φορά που με είχε δει. Όπως το περίμενα, έπεσε σαν ώριμο φρούτο. Ήταν αρκετό ένα βλέμμα γεμάτο υπόνοιες, ένα μισό χαμόγελο κι ήταν δικός μου. Δεν ήξερε καν ποια ήμουν, αλλά μου υποσχόταν πως θα άφηνε τη γυναίκα του και τα παιδιά του για χάρη μου. Του ζήτησα να το κάνει και το έκανε. Ήρθε στο μέγαρο όπου έμενα ένα βράδυ και μου έκανε έρωτα γεμάτος ενοχές κι ένα πάθος σχεδόν παρανοϊκό. Τον πρόσταξα να φύγει μαζί μου για την Ευρώπη. Μου είπε πως θα έκανε τα πάντα. Το επόμενο βράδυ ήρθε να με βρει στο πλοίο, όπου πίστευε πως θα τον περίμενα. Από μακριά, διέταξα να πυρπολήσουν το καράβι μόλις τον είδα να μπαίνει. Δεν έκατσα να δω τι θα γινόταν.

Όταν γύρισα πίσω στη Γαλλία, δεν άργησα να ανακαλύψω ότι για μια ακόμη φορά ήμουν έγκυος. Όμως τώρα δεν υπήρχε κανείς για να σκοτώσει το παιδί μου. Αποφάσισα να το γεννήσω, ενώ ταυτόχρονα έκανα τις απαραίτητες ετοιμασίες για να μετακομίσω στην Αγγλία. Οι τελευταίοι μου εννιά μήνες στη Γαλλία πέρασαν ήρεμα και ευτυχισμένα. Την ώρα της γέννας ήμουν λίγο τρομαγμένη, όμως τελικά όλα πήγαν καλά. Η κόρη μου ήταν ένα γλυκύτατο, πανέμορφο πλάσμα. Υπήρχε μόνο ένα πράγμα να κάνω πριν φύγω για την Αγγλία.

Όταν ο Κόμης ήρθε να με επισκεφθεί για να μιλήσουμε για τη συνεργασία μας, έμεινα έκπληκτη. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που συναντούσα κάποιον όπως αυτός. Δεν έμοιαζε βάρβαρος όπως οι άντρες που συναναστρεφόμουν ως τότε. Αντίθετα, τα μακριά, κατάμαυρα μαλλιά του χύνονταν στην πλάτη του κι έφταναν σχεδόν μέχρι τα γόνατά του. Ήταν ψηλός και, παρόλο που φαινόταν ντελικάτος, ήταν πολύ δυνατός και ευλύγιστος. Ήταν, χωρίς υπερβολές, ο πιο όμορφος άντρας που είχα δει. Νομίζω ακόμη είναι, αν ζει…πράγμα για το οποίο δεν αμφιβάλλω καθόλου, ο,τι κι αν λένε. Επίσης, ο Κόμης ήταν απέθαντος. Βρικόλακας. Βδέλλα ή όπως αλλιώς το λένε. Έπινε αίμα. Ήπιε και το δικό μου. Καθώς μου έκανε έρωτα, ένιωσα τις σκιές να τυλίγονται γύρω μου. Πήγα να τρομοκρατηθώ, αλλά δεν με άφησε.

- Πάντα ήθελα να κάνω έρωτα πάνω από την άβυσσο, μου είπε μ’ένα μικρό, γοητευτικό χαμόγελο.

Με έκανε σαν κι αυτόν. Βρικόλακα. Μου έμαθε ο,τι έπρεπε να ξέρω για τις δυνάμεις μου και για την κοινωνία της νύχτας και πώς λειτουργούσε. Και μετά πήγε και πέθανε και μου άφησε όλη του την περιουσία. Φυσικά, αυτό είναι απλώς μια φήμη. Γιατί εγώ αισθάνομαι ακόμη το αίμα του να μιλάει μέσα στις φλέβες μου και ξέρω, απλά ξέρω, πως δεν είναι νεκρός. Σε αντίθεση με μένα. Όταν κατάλαβα τι μου είχε συμβεί, συνειδητοποίησα τον κίνδυνο που διέτρεχε η κόρη μου κοντά μου. Ένιωσα την καρδιά μου να γίνεται κομμάτια, όμως έπρεπε να την αποχωριστώ, για δικό της καλό. Έπρεπε να τη στείλω μακριά. Όπως και έκανα. Την έδωσα στην πιο πιστή από τις υπηρέτριές μου και την πρόσταξα να την πάρει μακριά και να την προσέχει σαν τα μάτια της. Κανείς ποτέ δεν έπρεπε να μάθει γι’αυτήν κι ούτε εκείνη έπρεπε να μάθει για μένα. Τη στιγμή που τις είδα από το παράθυρό μου να φεύγουν, ήξερα πως δεν έιχα πια τίποτα να χάσω. Κι αφού δεν είχα τίποτα να χάσω, δεν υπήρχε και τίποτα που να με τρομάζει. Ήμουν αληθινά νεκρή. Πιο νεκρή κι από το βράδυ που ο Ramon με άδειασε από όλο μου το αίμα, πιο νεκρή κι από την πρώτη νύχτα του γάμου μου ή από όλες τις φορές που ο άντρας μου είχε σκοτώσει τα μωρά μου. Δεν είχα τίποτα. Δεν είχα κανέναν. Ποτέ δεν θα είχα γιατί η καρδιά μου είχε σταματήσει να χτυπάει. Ήμουν καταραμένη. Και το μόνο καταφύγιό μου ήταν οι σκιές.

You’re right, though. I should begin from the start. My father was Irish and my mother was…well, fuck my mother. She dumped us anyway. I grew up in Soho, England. Dad had a serious drinking problem, so he couldn’t keep a job, but apart from that, he was always nice to me. I mean, he didn’t hit me or yell at me or anything. Drinking didn’t make him angry…most of the times it just made him sad. We couldn’t live like that, so someone had to work. I did. I began as a paper-boy and a dog-walker. I was making good money, but not enough to sustain both my dad and myself. So I started hanging out with some of the bigger boys in the gangs and they hooked me up with jobs that asked for a lot of secrecy and paid quite a lot of money.

Growing up wasn’t easy…not in Soho and certainly not in my family. But I made it.

And, growing up, I became a gang member myself. I’ve done lots and lots of jobs. I’ve been a bodyguard, a hired gun, a pimp, a thief, a drug dealer. Whatever it took to put my dad in rehab. He was a proud man once and I couldn’t stand seeing him like that. To this day I believe he truly was the only person I was ever close with…the only person I truly loved…my last tie with conscience and kindness towards mankind.

To be perfectly honest, I hate mankind. I loath it. You might ask yourselves why and my answer to that would be…”this is the very reason, you always wonder why”. But dad? I wanted to protect him from the big, bad world. How silly this sounds now. I had just made the money to send him to rehab when he died, suddenly, of a heart attack. It was as if I somehow expected that. For real. I wasn’t surprised. Life sucks anyway, I told to myself and I spent the money to give him the most expensive funeral I could afford. At least I could offer him that.

But two weeks after, I left England. I wasn’t good with memories and self-loathing and whining. And, most certainly, I wasn’t going to give up. So I left, because I wanted to remember my father with affection and not pity. Pity doesn’t suit me. When in Ireland, I kept doing pretty much the same old tricks I did back in England. Drugs, whores, assassinations, security and thefts…that was my every night schedule.

After a while, I found myself a girlfriend. She was a hooker and her name was Cherry, like the fruit. She gave me good blowjobs and she didn’t talk much so it was more or less a perfect match. Until that night came, when my life changed. I broke into an expensive hotel, robbing every room of all precious things I could find. But when I reached the top suite, I saw the most beautiful girl sleeping peacefully, her hand on her chest, holding something that looked like an amulet. I tried to knock her unconscious so that she wouldn’t wake up and call the cops but…as soon as I laid hands on her I realized I couldn’t touch her. She had no substance. Any normal person would’ve left right at that moment…but not me. I stayed, trying to hit her, in what almost seemed like frenzy.

And then…all of the sudden she gained substance, caught my arm and opened the most beautiful, the most bright pair of deep, blue eyes that I’d ever seen. She seemed…thrilled, somehow. Ecstatic almost. Later she told me she admired my strength of will…and that was why she ghouled me. I believed her, you know. She actually is one of the few persons I can trust…and not because I’m drinking her blood, or because she’s so powerful. It’s more that…she doesn’t lie. She’s honest about everything and I know she trusts me with her life. So I do the same. After 29 years it feels good to not feel so alone anymore.

Το πνεύμα κοίταξε για άλλη μια νύχτα από ψηλά την πόλη και τη χολέρα της. Ένιωθε τόσο την ανάγκη να τα καταστρέψει όλα…μα δεν το έκανε. Δεν το έκανε γιατί μια άλλη ανάγκη έκαιγε μέσα του, πιο βαθιά και πιο επιτακτική. Ήθελε τη ζωή του πίσω…τη ζωή που είχε χάσει σχεδόν χωρίς να καταλάβει πώς. Ο γιος του…τόσο όμορφο παιδί, τόσο έξυπνο…και τόσο ζωντανό. Μέχρι που ήρθαν αυτοί και του τον πήραν κι όταν γύρισε δεν ήταν πια ο ίδιος. Κι όταν τον σκότωσαν μαζί με τη γυναίκα του, δεν άφησαν τις ψυχές τους να αναπαυθούν, μόνο τις φυλάκισαν. Και τώρα ήταν πάλι ελεύθερος και δεν ήθελε πια να αναπαυθεί. Το μόνο που επιθυμούσε ήταν ένα σώμα αρκετά ισχυρό για να τον δεχτεί και να τον βοηθήσει να πάρει εκδίκηση. Έτσι όπως στεκόταν πάνω από την πόλη, ξεχνούσε το όνομά της…και το δικό του όνομα. Το μόνο που θυμόταν ήταν πόσο του άρεσε η αίσθηση του αέρα στο πρόσωπό του και η γεύση των ώριμων φρούτων το καλοκαίρι. Η ζεστή αγκαλιά της γυναίκας του που τώρα δεν ήταν παρά μια σκιά στο πλευρό του. Το γέλιο του γιου του όταν ήταν ακόμη μικρό παιδί. Ήθελε να αναπνεύσει ξανά και να ακούσει και πάλι τους χτύπους της καρδιάς του. Ήθελε να κυκλοφορεί στο δρόμο και να τον βλέπουν. Ήθελε πολλά πράγμα, όμως όλες του οι επιθυμίες, στην πραγματικότητα, συνοψίζονταν σε μία: ήθελε να ζήσει.

Σχεδόν ξεχάστηκε για μια στιγμή, καθώς τον κοίταζε να επιθεωρεί τον οπλοβαστό, όπως έκανε στην εποχή του…έβγαζε έξω κάθε λογής σπαθί κι αφού το δοκίμαζε, με μια απαλή κίνηση, ελέγχοντας πώς έκοβε τον αέρα…το έβαζε πίσω μ’ένα μικρό χαμόγελο στα χείλη του. Γύρισε στο πλάι κι έμεινε να τον παρατηρεί για λίγο, σιωπηλή, με το κεφάλι στηριγμένο στο χέρι της.

- Ελπίζω να μη σχεδίαζες να με σκοτώσεις στον ύπνο μου, τον πείραξε.

Έβγαλε ένα γέλιο που αντήχησε σ’όλο το κάστρο.

- Φυσικά όχι.

Άπλωσε το χέρι της και τον τράβηξε πίσω στο κρεβάτι.

- Το καλό που σου θέλω, είπε και τον φίλησε.

- Ωραία…μια που ξύπνησες, τι λες να ντυνόσουν και να πηγαίναμε καμιά βόλτα;

- Έχεις κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό σου;

Ανασήκωσε τους ώμους του δήθεν ανήξερα.

- Πόσον καιρό έχεις να πας στο χωριό σου;

- Πολύ.

- Τέλεια.

- Μιλάς σοβαρά.

- Πάντα μιλάω σοβαρά.

Εκείνη έβαλε τα γέλια κι έγειρε πίσω.

- Εντάξει. Αν καταφέρεις να μου βρεις ένα τζιν, ένα μακό και μπότες, έρχομαι όπου θες.

Της χάιδεψε τα μαλλιά και της έδωσε ένα απαλό φιλί στο μέτωπο.

- Πες πως έφτασαν κιόλας.

Η πόλη δεν τον άντεχε κι αυτός δεν άντεχε την πόλη. Ήταν αγρότης, είχε μεγαλώσει στην εξοχή. Αλλά δεν ήταν αυτός ο λόγος και το ήξερε καλά. Όπου κι αν στεκόταν, απορροφούσε ψυχές. Τις άκουγε να ουρλιάζουν μέσα του πριν τις αφομοιώσει. Άνθρωποι δυστυχισμένοι, όπως εκείνος. Άνθρωποι που δεν έφταιγαν σε τίποτα…όπως εκείνος. Και άνθρωποι που είχαν φταίξει σε πολλά…όπως είχε σκοπό να γίνει στο μέλλον…όταν κατάφερνε να βρει αυτό που ποθούσε. Έφταιγε η εποχή. Παλιά δεν ήταν τόσο δύσκολο να βρεις κάποιον που είχε πέσει ηρωικά. Στη μάχη. Σήμερα ναι. Σήμερα δεν υπήρχαν ήρωες, δεν υπήρχαν πολεμιστές…υπήρχε μόνο κακό και κανείς για να του αντισταθεί. Το κακό έπαιρνε τόσα πολλά πρόσωπα. Ενός μικρού παιδιού, μιας όμορφης γυναίκας, ενός πνεύματος που διψούσε για εκδίκηση και δεν άφηνε τίποτα όρθιο στο πέρασμά του. Το κακό ήταν παντού. Και δεν υπήρχε θέση για το καλό πουθενά σ’εκείνον τον καταραμένο κόσμο που του είχε πάρει ο,τι αγαπούσε και τον είχε αφήσει μ’ένα κορμί ελάχιστα πιο υλικό από τον αέρα…μια σκιά αυτού που κάποτε αποκαλούσε «εαυτό του». Το φεγγάρι ξεπρόβαλε πίσω απ’τα σύννεφα. Ήταν γεμάτο. Και τότε το άκουσε. Το κάλεσμα που περίμενε τόσον καιρό. Και η ψυχή του αγαλλίασε.

Περπατούσαν αγκαλιά, σαν ένα οποιοδήποτε ερωτευμένο ζευγαράκι, και σταματούσαν κάθε τόσο για να κοιτάξουν έναν καλλιτέχνη του δρόμου ή μια βιτρίνα ή απλώς για να ανταλλάξουν ένα φιλί. Όταν κάτι τράβηξε την προσοχή της. Ένα γκρίζο, στενόχωρο κτίριο, με μια μικρή αυλή όπου ήταν μαζεμένα καμιά δεκαριά παιδιά που έπαιζαν. Ξέφυγε από την αγκαλιά του και πλησίασε προς τα κει. Φορούσαν στολές κι ήταν διαφόρων ηλικιών…άλλα πιο μικρά, άλλα πιο μεγάλα. Τον ένιωσε να έρχεται και να στέκεται στο πλευρό της, παρόλο που δεν έκανε τον παραμικρό θόρυβο.

- Το θυμάμαι αυτό το ορφανοτροφείο, του είπε χαμηλόφωνα. Υπάρχει από τότε που ζούσα ακόμη εδώ.

Την έπιασε από το χέρι και την τράβηξε προς την αυλόπορτα.

- Γιατί δεν πάμε μέσα;

Τον ακολούθησε, ρίχνοντας ένα τελευταίο βλέμμα στα παιδιά που κλωτσούσαν μια μπάλα και γελούσαν και πειράζονταν μεταξύ τους. Ένα ξανθομάλλικο αγοράκι, όχι πάνω από τριών χρονών, που καθόταν μόνο του σε μια γωνία, καρφώθηκε πάνω της. Η φυσική του μητέρα το είχε πουλήσει για να εξασφαλίσει τη δόση της και το ζευγάρι που το είχε πάρει, το βαρέθηκε μετά από λίγο καιρό. Του χαμογέλασε γλυκά και του χάιδεψε τα μαλλιά καθώς περνούσε από δίπλα του. Ήταν άδικο. Κανείς τόσο μικρός δεν θα’πρεπε να αντιμετωπίζει τόσο μεγάλες προδοσίες. Μπήκε μέσα, κοιτώντας γύρω της, ψάχνοντας να δει πού είχε πάει. Τον είδε να στέκεται μπροστά σε μια πόρτα και να κοιτάζει μέσα από το τζάμι εκστασιασμένος. Της έκανε νόημα να πάει προς τα κει.

- Η ζωή, τελικά, είναι μια μεγάλη πόρνη. Δεν βρίσκεις;

Εκείνη κοίταξε, περισσότερο από περιέργεια, για να δει τι ήταν αυτό που τον είχε συνεπάρει τόσο. Κι έμεινε με το στόμα ανοιχτό. Μέσα στο δωμάτιο βρισκόταν ένα και μόνο κρεβάτι. Εκεί ήταν ξαπλωμένο ένα μικρό κορίτσι, όχι πάνω από πέντε χρονών, μ’έναν ορό περασμένο στο λεπτό, εύθραυστο χέρι της. Ήταν χλωμή σαν πεθαμένη και τα κατάμαυρα μαλλιά της ήταν απλωμένα στο μαξιλάρι. Από το χέρι της κρεμόταν ένα κάπως ξεκοιλιασμένο και μονόφθαλμο αρκουδάκι.

- Αν έχει και το όνομα που πιστεύω…,τον άκουσε να λέει σαν από κάπου πολύ μακριά,…What can I say? Life’s a bitch.

- Alice, ψιθύρισε εκείνη σχεδόν ασυναίσθητα.

Το κοριτσάκι μέσα στο δωμάτιο άνοιξε τα μάτια του. Ήταν καταπράσινα. Κοίταξε προς το μέρος τους, έκθαμβη, σαν να μην πίστευε αυτό που έβλεπε.

- Οι γονείς της σκοτώθηκαν σε ατύχημα και κανείς δεν τη θέλει γιατί είναι άρρωστη, είπε χαμηλόφωνα, μπαίνοντας χωρίς δυσκολία στο μυαλό της μικρής. Δεν τους θυμάται, αλλά θυμάται ότι την αγαπούσαν πολύ. Πεθαίνει. Και δεν της έχουν δώσει καν όνομα.

Γύρισε το πρόσωπό της από την άλλη για να μη δει το παιδί τα αιμάτινα δάκρυα που είχαν γεμίσει τα μάτια της. Εκείνος άπλωσε το χέρι του και τα σκούπισε κι έπειτα μπήκε αποφασιστικά στο δωμάτιο. Πήρε το παιδί στην αγκαλιά του και το σήκωσε από το κρεβάτι. Την κρατούσε τόσο προστατευτικά που και βουνό να έπεφτε πάνω της δεν θα της έκανε κακό. Το βλέμμα της μικρής ήταν καρφωμένο πάνω του. Τον κοίταζε μαγεμένη. Άτιμο Presence, σκέφτηκε εκείνη μ’ένα μικρό χαμόγελο. Μια γυναίκα βγήκε από ένα γραφείο και τους πλησίασε.

- Θέλω αύριο να μας έχεις έτοιμα τα χαρτιά της.

- Όπως επιθυμείτε, κύριε. Σε τι όνομα;

- Catein Carlahan και Βόρχιων Κομνηνός, της είπε κοφτά. Και φρόντισε να είναι όλα νόμιμα. Δεν θέλω να αμφισβητήσει κανείς την υιοθεσία.

- Φυσικά, κύριε.

- Έλα, της είπε και κατευθύνθηκε προς την έξοδο.

Η μικρή είχε κουρνιάσει στην αγκαλιά του κι είχε χώσει το πρόσωπό της στο λαιμό του. Την κοίταζε πάνω από τον ώμο του. Ήταν το πιο όμορφο κοριτσάκι που είχε δει ποτέ της. Εκείνος σταμάτησε ένα ταξί.

Καθώς περπατούσε στο δρόμο, άνθρωποι πέθαιναν. Οι ψυχές τους γίνονταν ένα με τη δική του. Όμως δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Δεν μπορούσε να αντισταθεί στο κάλεσμα. Είδε μια ταμπέλα που έγραφε «Σούνιο». Ήξερε ακριβώς που έπρεπε να πάει. Η παραλία ήταν μικρή και ήσυχη και κάπου εκεί ήταν θαμμένος αυτός που τον φώναζε να ενωθούν για να επιστρέψουν κι οι δύο στη ζωή. Έχωσε τα χέρια του μέσα στην άμμο και τον τράβηξε έξω. Τον περιεργάστηκε προσεκτικά. Σ’έναν κοινό θνητό θα φαινόταν σαν ένα σαπισμένο πτώμα. Πιθανότατα θα αηδίαζε με το θέαμα. Όμως εκείνος δεν ήταν ένας κοινός θνητός κι ήξερε πως ούτε το πλάσμα που είχε μπροστά του ήταν. Είχε υπάρξει πολεμιστής και είχε υπάρξει γενναίος. Είχε ουρλιάξει κάτω από την πανσέληνο και είχε τραφεί με ανθρώπινες σάρκες. Αλλά κυρίως…είχε πεθάνει με τιμή. Κι αυτό τον έκανε ιδανικό υποψήφιο. Καθώς το πνεύμα έμπαινε μέσα του, ο Red Howler ένιωσε τον εαυτό του να επιστρέφει από τους νεκρούς.

Ξάπλωσε το παιδί κάτω από ένα δέντρο. Ήταν έξω από ένα μικρό εκκλησάκι. Η Catein το θυμόταν εκείνο το εκκλησάκι. Όταν οι υπόλοιποι πήγαιναν στη λειτουργία, εκείνη καθόταν στα βράχια απέξω και κοίταζε τη θάλασσα και σκεφτόταν πως ήταν κάτι που θα μπορούσε να κάνει για όλη την υπόλοιπη ζωή της…να στέκεται σ’ένα βράχο και να βλέπει τα κύματα. Κοίταξε πάλι τη μικρή. Κατάλαβε πως ο Βόρχιων είχε σταματήσει την επίδραση του Presence γιατί τώρα το βλέμμα της πήγαινε από τον έναν στον άλλον. Τους κοίταζε με δέος και θαυμασμό. Ο Βόρχιων γονάτισε δίπλα της κι έβγαλε ένα κύπελο από την καπαρντίνα του. Έσκισε τον καρπό του κι άφησε το αίμα του να τρέξει μέσα. Στράφηκε προς το μέρος της.

- Το ξέρω ότι έχεις σιχαθεί να ακούς αυτή τη λέξη τις τελευταίες μέρες, αλλά πρέπει να γίνει, της είπε. Vinculi.

Τον κοίταξε για λίγο, παλεύοντας με τον ίδιο τον εαυτό της κι έπειτα, πολύ αργά, του άπλωσε το χέρι της για να κάνει το ίδιο. Η μικρή τους παρατηρούσε με γουρλωμένα μάτια. Εκείνος της χάιδεψε τα μαλλιά τρυφερά.

- Άκουσέ με, της είπε μ’εκείνον τον τόνο που κανείς χρησιμοποιούσε για να μιλήσει σε πολύ μικρά παιδιά, πρέπει να μου κάνεις μια χάρη τώρα. Πρέπει να το πιεις αυτό αν θέλεις να γίνεις καλά. Ή αν θέλεις κάποια στιγμή στο μέλλον να γίνεις…κάτι σαν κι εμάς.

Με τρόμο, η Catein τον είδε να βγάζει τους κυνόδοντές του έξω και σκέφτηκε πως είχαν χάσει τη μάχη. Όμως η μικρή δεν έδειξε να φοβάται. Αντίθετα, πήρε το κύπελο από τα χέρια του και ήπιε όλο το περιεχόμενό του χωρίς να διστάσει. Κι έπειτα ανασηκώθηκε κι έβγαλε μόνη της τον ορό από το χέρι της. Ήταν ακόμη χλωμή, όμως δεν υπήρχε το παραμικρό ίχνος ασθένειας πια μέσα της. Κι όταν ανασήκωσε ξανά το κεφάλι της χαμογελούσε. Ήταν το πιο ωραίο χαμόγελο που είχε δει.

- Από σήμερα θα είμαι ο πατέρας σου.

- Κι εγώ η μητέρα σου, μουρμούρισε σαν χαμένη.

- Δεν πρόκειται να αφήσουμε κανέναν να σε πειράξει, ούτε πρόκειται να αρρωστήσεις ξανά.

Η μικρή την κοίταζε επίμονα όσο της τα έλεγε αυτά. Κι έπειτα έκανε κάτι απρόσμενο. Σηκώθηκε όρθια και, τρεκλίζοντας όπως κάποιος που είχε περάσει πολύ καιρό στο κρεβάτι, την πλησίασε και αγκάλιασε το πόδι της. Η Catein γονάτισε και τύλιξε με τα χέρια της το μικροσκοπικό πλασματάκι. Φίλησε τα μαλλιά της. Ο Βόρχιων την παρατηρούσε μ’ένα μικρό χαμόγελο.

- Είσαι ευτυχισμένη, αγάπη μου;

Ένευσε, ανίκανη να αρθρώσει οτιδήποτε. Ανασηκώθηκε και κοίταξε τη θάλασσα που ήταν μόλις ένα μέτρο μακριά τους. Ήταν τόσο όμορφα εκεί. Τόσο ήρεμα. Εκείνος ακολούθησε το βλέμμα της κι έπειτα κοίταξε πάλι τη μικρή. Την τράβηξε κοντά του κι έβγαλε ένα κέρμα από την τσέπη του. Της το έδειξε.

- Αυτό εδώ είναι ένα δίευρω. Έχεις δει ποτέ να πετάνε βότσαλα στη θάλασσα;

Η μικρούλα κούνησε αρνητικά το κεφάλι της.

- Χμ. Για να δούμε…

Διάλεξε ένα βότσαλο από κάτω και το ζύγισε στο χέρι του πριν το πετάξει. Έκανε κάμποσα γκελ πάνω το νερό πριν βυθιστεί τελικά. Η Alice χτύπησε τα χέρια της ενθουσιασμένη.

- Θέλω κι εγώ!είπε.

Ο Βόρχιων της έδωσε το δίευρω.

- Πέταξέ το όπως εγώ, αλλά βάλε όλη σου τη δύναμη.

Η Catein με δυσκολία συγκράτησε ένα γέλιο. Καθώς η μικρή πέταγε το κέρμα, άκουσε έναν πολύ γνώριμο ήχο και, έκπληκτη, είδε το χέρι της να παίρνει φωτιά. Το κέρμα, φυσικά, δεν έκανε γκελ, αλλά κινήθηκε με τρομερή ταχύτητα μέσα στο νερό, χωρίζοντάς το στα δύο στο πέρασμά του.

- Πολύ καλά.

Έβγαλε μια χούφτα νομίσματα και τα έβαλε στην τσέπη του παιδιού.

- Αυτά είναι πολλά δίευρα, της είπε γλυκά. Αν σε πλησιάσουν κύριοι που θέλουν να σου κάνουν κακό, να τους τα πετάξεις και να τρέξεις όσο πιο γρήγορα μπορείς. Λεφτά θα θέλουν.

Ένευσε καταφατικά, κοιτάζοντας εκστασιασμένη το χέρι της που είχε πάρει φωτιά. Η Catein τον κοίταξε απηυδησμένη. Τετράχρονο πιτσιρίκι με burning wrath; Είσαι απίστευτος…, σχολίασε μέσα στο μυαλό του. Εκείνος έβαλε τα γέλια και, πιάνοντάς τες και τις δύο από το χέρι, τις τράβηξε προς το εκκλησάκι. Μια μορφή ξεπρόβαλε πίσω από το κτίσμα. Ήταν ένας τεράστιος, κατάμαυρος σκύλος. Middleford, 1381 ήταν η τελευταία φορά που τον είχε δει. Ο σκύλος πλησίασε τον Βόρχιων κι έτριψε τη μουσούδα του στο πόδι του. Η Alice τον κοίταζε φοβισμένα.

- Μη φοβάσαι, της είπε. Αυτός είναι ο σκύλος μου. Τον λένε Άρειο κι είναι πολύ καλός σκύλος. Πάντα με προστάτευε. Από σήμερα θα προστατεύει εσένα.

Ήθελε εκδίκηση. Ένα από τα πνεύματα που είχε απορροφήσει ούρλιαζε από τον πόνο καθώς το βασάνιζε. Ανήκε σ’έναν Τεχνοκράτη. Όπως και το κτίριο μπροστά του. Η ατίμωση που είχε υποστεί δεν θα έμενε έτσι. Αυτή τη φορά δεν θα τους ήταν τόσο εύκολο να τον ξεκάνουν. Αυτή τη φορά είχε έρθει για να μείνει. Το φεγγάρι κρεμόταν ολοστρόγγυλο πάνω από το κεφάλι του. Η μυρωδιά της πόλης τον αηδίαζε, όμως σύντομα θα βρισκόταν και πάλι στο δάσος…εκεί όπου ανήκε. Πρώτα όμως θα κατέστρεφε αυτό το κτίριο που βρώμαγε Wyrm από χιλιόμετρα. Δεν είχε επιστρέψει από τους νεκρούς για το τίποτα.

- Γαία, βοήθησέ με, ψιθύρισε, κλείνοντας τα μάτια του.

- Είναι τόσο όμορφη, του είπε χαμηλόφωνα για να μην την ξυπνήσει.

Η μικρή ήταν ξαπλωμένη ανάμεσά τους κι είχε βολέψει το κεφάλι της στο στήθος της.

- Ναι…το ήξερα πως θα τη λάτρευες από τη στιγμή που την είδα.

- Είναι άδικο, Βόρχιων…κάποιοι που μπορούν να κάνουν παιδιά δεν τα θέλουν και κάποιοι που τα επιθυμούν όσο τίποτα δεν μπορούν…κάποια ενήλικα καθίκια έχουν την υγεία τους και κάποια αθώα πλάσματα όπως αυτή η μικρούλα είναι άρρωστα. Είναι απλά…άδικο.

- Τώρα έχει εμάς και θα είναι άτρωτη. Εσύ πως αισθάνεσαι απέναντί της;

Χάιδεψε απαλά τα μαλλιά του παιδιού.

- Τρυφερά…προστατευτικά…μου θυμίζει τον εαυτό μου, για κάποιο λόγο. Νομίζω πως ήδη έχω αρχίσει να δένομαι μαζί της. Κι εσύ;

- Εγώ βλέπω ένα nobility στις κινήσεις και τον τρόπο που εκφράζεται. Αυτό με κάνει να θέλω να την κάνω βασίλισσα του κόσμου. Αρκετό δεν είναι;

Χαμογέλασε και χώθηκε στην αγκαλιά του.

- Ναι…ναι, είναι.

Τα τερτίπια ενός vampire ή χαμένες «οικογενειακές» αξίες; Η δίψα για ζωή ή ο ατέρμονος πόθος για εκδίκηση; Dama Fortuna λέγανε οι αρχαίοι. Όλα, τελικά, είναι θέμα τύχης…ή όλα είναι το μέρος ενός θεόπνευστου έργου; Κάποιες φορές μέχρι και το νερό έχει αλλιώτικη γεύση…κάποιες…μέχρι και το αίμα. Έπεται να δούμε αν και το αίμα που κύλησε στο λαιμό της μικρής Αλίκης την έστειλε στη Χώρα των Θαυμάτων. Το ουρλιαχτό του μοναχικού λύκου προμηνύει θάνατο. Για κάποιους, όμως, προμηνύει ζωή. Όπως και να’χει…ο μονόφθαλμος δράκος εκεί ψηλά…παρατηρεί. Και την κατάλληλη στιγμή, θα χτυπήσει. Το μόνο ερώτημα που μένει είναι…θα είσαι ο αμνός που θα καταβροχθίσει ή το ξίφος που θα απαντήσει; Πάντα υπάρχει κάποιος που προμηνύει την καταστροφή. Πάντα υπάρχει κάποιος που την προκαλεί. Όμως…όπως έλεγαν τα παλιά τα χρόνια…όταν κάνεις χειραψία μ’έναν πολυλογά…καλό είναι μετά να μετράς τα δάχτυλά σου…

]]> http://dachrons.wordpress.com/2010/01/18/who-wants-to-live-forever/feed/ 0 elgalla