Χαίρομαι που το ταξίδι σου στη νύχτα ήταν τόσο σύντομο. Είσαι υπερβολικά αγνός για ένα τέτοιο πεπρωμένο. Μην κοιτάς εμένα -εγώ γεννήθηκα για να το εκπληρώσω. Αν και τα θνητά μου χρόνια ξεπερνάνε όσα ζω στο σκοτάδι –ναι, δεν είμαι χιλίων ετών όπως ίσως φαντάστηκες, ούτε μεταμορφώνομαι σε νυχτερίδα όταν τσαντίζομαι– ανέκαθεν ένιωθα ότι ανήκα αλλού. Έτσι, όταν ο πραγματικός Πατέρας μου με πλησίασε, ήμουν ήδη έτοιμη να περάσω στην άλλη πλευρά. Αν ψάξεις, μπορείς εύκολα να βρεις άτομα που με γνώριζαν ως θνητή. Ως γειτόνισσα, συμφοιτήτρια, θαμώνα σε μπαρ… κάποια με τη δική μου εμφάνιση δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη, έτσι δεν είναι; Όμως δεν θα είχε νόημα κάτι τέτοιο. Και πρέπει να νιώθεις τυχερός που το ταξίδι σου στη νύχτα ήταν σύντομο για έναν ακόμα λογο. Κατάφερες να επανορθώσεις για το κακό που έκανες. Οι φίλοι σου υποθέτω πως ζουν ακόμα, σωστά; Δυστυχώς, δεν μπορώ να πω με σιγουριά το ίδιο και για τους δικούς μου. Όχι.. δε θέλω να μιλήσω άλλο γι’ αυτό… έχει να κάνει με τον καθρέφτη που σου ανέφερα.. και ένα λάθος μόνο δικό μου.
Πρέπει να σε αφήσω τώρα, αδελφέ. Θα σου δώσω όμως μια τελευταία συμβουλή.. Σταμάτα να υποτιμάς τους εχθρούς σου. Όσο ισχυρός ή αδύναμος κι αν μοιάζει κάποιος, πάντα έχει κάποιον στο πλάι του, κρυμμένο στις σκιές, για να σε αιφνιδιάσει όταν εσύ θα κοιτάς αλλού. Ποτέ κανείς δεν περπατά μόνος του σ’ αυτόν τον κόσμο –ούτε καν οι τρελοί και τα σκυλιά.
